tuana e.
@tuallik
tutmak, tutmak isterim, onu göğsüme alıp.
instagram: tuaersies
Şu anda okuduğu kitap
Makber.1000Kitap
Eyvâh! Ne yer, ne yâr kaldı,
Gönlüm dolu âh u zâr kaldı.
Şimdi buradaydı gitti elden
Gitti ebede gelip ezelden.
Ben gittim, o hâksâr kaldı
Bir gûşede târmâr kaldı
Baki o enîs-i dilden, eyvâh!
Beyrut'ta bir mezar kaldı!
(...)
Yârimdi o, yoktu bir rakîbi,
Olmuş idi ruhumun tabîbi.
Şimdiyse elinde yok ilacım,
Lâkin onadır hep ihtiyacım.
(...)
Bir gün dedi ıstırap içinde:
"Ben ölmeye gelmişim bu Hind'e"
"Ölmek" dedi, kahkahayla güldüm.
Duydum ki fakat içimden öldüm.
Ettik biz o anda, nim zinde,
Nefretle veda Hind ü Sind'e,
"Kaldım mı" demişti yolda bir gün,
"Hind'in bu uzak denizinde..."
(...)
Geçti iki gün Aden'de tebsiz,
Bir ruze idi, o yani şebsiz.
Doktor sevinir, mariz rahat,
Herkeste meserret-i ifakat.
Sakindi deniz, vapur taabsız,
Gülmez misiniz buna acep siz?
Tufan görünürdü bence, zira
tuana e.
Abdülhak Hâmid, "Makber" şiirini evlendiklerinde on üç yaşında olan, on üç sene evli kaldığı refikası Fatma Hanım için yazmıştır.
Fatma Hanım Abdülhak Hâmid'in tayin olduğu Bombaya'da hastalanır. 1885 senesi Şubatında bir pazar günü akşamüstü Abdülhak Hâmid, Fatma Hanım ile birlikte, arabayla gezmeye çıkarlar. Eve döndüklerinde, sofraya oturur oturmaz, Fatma Hanım bayılır. Ertesi gün hekimlerden alınan habere göre Fatma Hanım üçüncü derece verem hastasıydı.
Abdülhak Hâmid, Fatma Hanım'ı Viyana'ya, Avusturya hekimlerini tecrübe etmek üzere, götürür.
Beyrut'a giderken vapurda geçirdikleri yirmi gün boyunca Fatma Hanım ölüme gittikçe yaklaşıyor, gittikçe güzelleşiyordu. Bu sırada vapurdaki hekim "Hastanız yolda vefat edeceğinden, cenaze denize atılacaktır." der. Bunu işiten Fatma Hanım "Kaldım mı" demişti yolda bir gün, / "Hind'in bu uzak denizinde..." dizelerine hayat verir.