"Şayet birey kendini sevmeyi öğrenmeyi beceremezse, komşusunu sevmeyi de öğrenemez...Kendini doğru biçimde sevmek ve bir dost için sevgi beslemek tamamıyla örtüşen konulardır, hatta temelde aynı şeydir.... Kural şudur: Komşunu severken kendini seveceksin çünkü ona değer verirken aslında kendine değer verdiğini bileceksin."
Benlik duygusunu kaybetmiş insanlar aynı zamanda doğayla olan bağlantılarını da koparırlar. Doğanın hareketsiz nesneleriyle ağaçlar, dağlar vb. yaşamsal bağıntılarını yitir dikleri gibi, hareketli nesnelere, yani hayvanlara karşı duydukları sempatiden de uzaklaşırlar.
"Endişe Çağı" adlı şiirindeki genç adamın hissettiğine benzer bir korkuyla irkilir:
Vakit geç oluyor
Acaba hiç soran olacak mı bizi?
Yoksa hiç mi istenmiyoruz artık?
'Benlik bilincini yitirmek', tek başına olmanın getirdiği temel kaygıdır. İnsanlar yanlarında hiç kimse ve hiçbir şey bulunmaksızın uzun süre tek başlarına kalma fikrine yoğunlaştıklarında, ne olacağı belirsiz bir sona yaklaştıklarını hissederler.