John Steinbeck birçok duyguyu o kadar güzel anlatmış ki dostluk ve hayaller üzerine yazılmış daha iyi bir eser var mıdır bilmiyorum.
Kitap bittiğinde George’a önce kızıyor sonrada hak veriyorsunuz. Ya da başka bir çözüm olamaz mıydı diye kendinizi düşünmekten alamıyorsunuz. Bu kitapta yoksulluğu, yoksul insanların masum hayallerini, onlara ulaşmak için çekilen sıkıntıları ve belkide en önemlisi dostluğun gücünü görüyorsunuz.
Hikayede aslında herkes yalnızdır. George ve Lennie de kimilerine göre yalnız sayılabilir ama bana göre bu hikayedeki tek bütün parça onlar ve dostluklarıdır. Crooks ve Candy gibi hayattan bir beklentisi olmayan iki kişinin bu dostluğu görüp yanlarına gitmek istemesi, hayallerine ortak olmak istemesi de bunun göstergesidir.
Yahya Kemal’in bir sözüyle bitireyim yazımı;
“İnsan hayal ettiği müddetçe yaşar.”
Bu kitap insana öyle bir dünya hayal ettiriyor ki… Irkçılık, yoksulluk, dostluk, vefa, masumiyet, hırs… İnsanın boğazı düğümleniyor kitabı bitirirken. Okuyun, okutturun.