İnsanlık öldü mü? dedim.
Yok, dedi ölmedi, ölmedi ama, bir şeyler oldu, başka bir yerlerde sıkıştı kaldı herhalde.
Yüzünden bir sevinç çığlığı koptu, her bir yanı aydınlığa battı. Ben ben oldum olası böylesi daha yürekten can evinden gülen yanındakini de kendi sevincinin içine alıp yoğuran sevinçten çılgına döndüren böyle tatlı bir insan görmedim, içime aydınlık doldu yüreğim Pır pır etti.
Neyim ben şimdi? Zéro. Peki yarın ne olabilirim? Yarın küllerimden doğup yeni bir hayata başlayabilirim! Tamamen mahvolmadan önce içimdeki insanı keşfedebilirim!
