Tuğçe
@tugceadil
poetically brokenhearted
Şu anda okuduğu kitap
Çocukluğumun yazarı Ömer Seyfettin’le yıllar sonra tekrar kesişti yollarımız. Tüm hikayeleri beğendim fakat favorim ilk hikaye oldu. Kamp sandalyelerimizle arkadaşlarla otururken sesli okudum hatta. Güzel bir anı olarak kaldı hepimiz için. Keyifli okumalar.
Ne çok bekledim o koltuğu!
Nasıl başlasam, nasıl anlatsam bu dolu kitabı güzel sözlerle…
Ferit; benliğini tam anlamıyla bulamamış, sık sık anksiyete ve panik atak krizleriyle gündeme gelen, sevgilisine aşık ama kendi bile aşık olduğundan bihaber, eski tıp fakültesi öğrencisi bir genç. Aile travmaları gördüğü halüsinasyonlara yansıyan, bunu da okuyucuya gayet iyi yansıtan bir karakter. Dinden ve ahlaktan kopmuş, ruhen oraya buraya savrulan birisi… Ancak hayatına giren türlü türlü insanlarla, onların sayesinde kendi yolunu, kendi benliğini bulabilecek.
Okuyucuyu da bu yolculukta yanına alan Ferit için yollar inişli çıkışlı. Kibrinden ve egosundan sıyrılmanın kolay olmayacağının da farkında. Kitabın son sayfalarında kendini ve söylediklerini tartıp öyle hareket ettiğini görebiliyoruz. Gözle görülür ve okuyucuyu tatmin eden bir karakter gelişimi olduğunu düşünüyorum.
Matmazel Noraliya’nın acıklı hayatı, Eda Hanım ve ailesinin sefilliği, Selma’nın her kadın gibi ilgi ve sevgi bekleyişi… Daha sayamayacağım birçok karakterin hayatına bir anahtar deliğinden bakar gibi baktığımız bu satırlar, felsefi düşünceleri, dini tasavvurları, farklı siyasi görüşleri, iyi ve kötü karakteristik özellikleri harmanlayıp okuyucuya sunuyor.
Peyami Safa’nın daha önce okuduğum iki kitabı gibi bu kitabı da çok keyifli geldi. Çokça alıntı yaptığım bir kitap oldu yine. Tavsiyedir, iyi okumalar.
Mıymıntı zekâmızın rahatını kaçırmamak için başımızı en kolay izahın yastığına koyuyor ve insanın hayalini çatlatan bu genişlik ve büyüklük ölçüsü içinde, sayısız dünyalardan her birini, kendi yüceliğine nispetle bir atom kadar küçülten ulu kâinatın bir kıyıcığında, hayatın yalnız bizim dünyacığımızda ve şuurun yalnız bizim kafacığımızda bir tesadüf eseri olarak bulunduğunu sanıyoruz; mânâyı kendimizde hapsediyor ve bütün bu sonsuzluğun ve yüceliğin mânâsız bir dolulukla kaplandığına ve tekrarlandığına hükmedip çıkıyoruz.
