Ama ben uzun zamandır beynimde uğultusu hiç dinmeyen bir arı kovanıyla yaşıyor gibiyim. Ne zaman elime kalemi alsam, kağıda öfkeli, kırgın, kuşkucu sözcüklerden başka bir şey dökülmez oldu. Biliyorum, hayat sürüyor, sürecek, bizler acılar çekerek de olsa bu günleri atlatacağız. Ama "bu gece bırak beni/saçılmış nar gibiyim"