Tuğçe
@tugceoguz
10 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Adem’le Havva’nın öldürülen evlatlarının kaybını telafi etmek için bir oğul daha dünyaya getirme olasılığı hâlâ vardı, lakin insanların neden ve ne için olduğunu bilmeden hayatta çocuk yapmaktan başka amaçları olmaması ne kadar üzücü.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yazarla yeni tanıştığım için kitap benim için 590 sayfalık bir bilmeceydi. Biter mi ki diyordum, biraz daha uzamasını diledim. Üç kuşağın aşkları, hırsları, aile ilişkileri, konusu komşusu ile bir Türkiye romanı. İnce ince işlemiş seksen darbesini. Kenan Evren’ciler ve diğerleri. Bir güruhun gözünden Rumlar. Körburun, kitabın ismi; hayali bir ada. Kitap boyunca hayali değilmiş de prens adalarından biriymiş gibi hissederek okuyorsunuz. Sürekli zihnimde adada bir gezintiye çıkıyorum. Adalılardan biri de benim. Kâh uzun merdivenleri inip çıkıyorum kâh denizi izliyorum, kayıkçı Niko’nun sözünü dinleyip kendi başıma denize girmeye açılmaya çalışmıyorum. Niko bilmiyor ki denize girmesem bile zihnim çoktan kapılmış rip akıntısına… Neyse karakterlere girersem çıkamam. Her birinde biraz kendinizden buluyorsunuz. Ama Seher, ah Seher! Adanın her metrekaresinde bir hikaye. Unutulmayan, unutulmak istenmeyen. Ve zihinleriyle adaya sığamayanlar. Anlaşılan yazar felsefeyle ilgili. Marcus Aurelius göndermeleri, İmparatora ve stoacılığa övgüler. Uzun lafın kısası çok sevdim!
Yakın zamanda Saramago’nun “Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş” kitabını okumuştum, ölüme karşı zırhlarımı kuşanmıştım, artık korkmuyor gerekliliğine inanıyordum; Bahçıvan ve Ölüm ile birlikte “ölüm” boğazımda bir düğüm oldu, güçlü olan yine oydu. Yazar, ölümün pençesini geçirdiği, çabucak bu işi bitirmek yerine ağır ağır hiç acelesi yokmuşcasına işlediği babasıyla anılarını anlatıyor. Kitap boyunca babam aklımda, kitabı elime almamla bir şey sıkıştırıyor göğsümü, gözlerimin önünde babam… Kitaptaki anıları okurken babamla anılarımızı çağırıyorum zihnime, zorluyorum hafızamı. Şu an hayatta, anılara yenilerini eklemekle meşgulüz. Bir gün sürekli o anılar yaşayacak belki de benimle, işte o zaman birer birer geri gelecekler gizlendikleri yerden. Okumalı, okutmalı…
Hiç unutmayacağım bir öykü... Üç yetişkin ve bir çocuğun denizin ortasında, koşullarla ve kendileriyle verdikleri savaş. Yetişkinlerin çocuğu yaşatmak için canlarından vazgeçmeleri durumu, dünyada çocuklara yaşatılan zulümleri hatırlattı bana. Uzunca bir süre bu tezatlığı sorguladım. Bir evlâda sahip olmak duygusunu, ebevyn olmasam da, okurken hissettim.
