Bu karantina öylesine etkili oldu ki, gün geldi, olağanüstü durum olağan sayıldı, yaşam yeni bir düzene girdi, çalışma eski temposunu buldu ve o gereksiz uyku alışkanlığına kimse kafasını takmaz oldu.
“Günah münah işleyemezsin,” dedi Baba. “Paran yok. Merak etme. Günah işlemek en azından iki dolara patlar. Biz bütün parayı bir araya koysak da iki dolar çıkmaz.”
“Tamam ama, düşüncelerim günahla dolu.”
“Pekala, olsun bakalım. İnsan bedavaya da düşünebilir günahı.”
İnsanın elinde bir parçacık fazla paracığı oldu mu, sarhoş olma fırsatı da hep vardı.
...
Keşke hep sarhoş kalsam. Kim demiş kötü diye? Kim cesaret edebilirmiş öyle bir şey söylemeye?