tezcntyybe
@tzcnt
64 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Tanrı beni çocuk yaratmış, ömrüm boyunca da çocuk bıraktı beni. İyi ama, öyleyse Hayat'ın beni hırpalamasına, oyuncaklarımı elimden almasına, narin ellerimle gözyaşlarımdan sırılsıklam olmuş önlüğümü buruştururken, beni okul bahçesinde bırakıp gitmesine niçin izin verdi? Şefkatsiz yaşayamayacağım halde, niye şefkati benden esirgedi? Ah! Ne zaman sokakta ağlayan, ötekilerin sürgün ettiği bir çocuk görsem ıstırap duyarım, çocuğun çektiği acıdan çok, eprimiş yüreğime yumruk gibi inen o korkunç şok yüzünden. Dolu dolu hissettiğim varoluşun bütün şiddetiyle her yerimi ağrırım, önlüğün ucunu burup duran eller benimdir,gözyaşlarıyla bükülmüş o samimi dudaklar da benimdir, bu zayıflık, bu yalnızlık benimdir; yoldan geçen yetişkin milletin gülüşleri,yüreğimin hassas dokusuna sürtülmüş kibrit ateşi gibi yaralar beni.
Sayfa 482 - Can Sanat Yayınları; 40. Baskı, 2024
Dalları kırılmış bir ağaç bile kusursuzca çiçek açabilir.
Sayfa 153 - Epsilon Yayınevi
Bazen nereye gideceğine dair hiçbir fikrin olmadan yola koyulmak iyidir.
Sayfa 127 - Epsilon Yayınevi
"Ağaçlardaki rüzgârın sesini duyabiliyor musun?" diye sordu Küçük Ejderha.
"Bu, doğanın bize bir an için dur,nefes al ve yalnızca var ol deme şekli."
Sayfa 105 - Epsilon Yayınevi