kubra
@ucIercagri
4 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Ölmek istiyorum, dekorsuz, poz almadan. batan bir güneş gibi ihtişamla değil, kaderin bileklerime taktığı prangalardan kurtulmak için ölmek. mütevazı bir odadan süslü bir salona geçer gibi, realiteden tarihe geçmek umurumda değil. ah inanabilseydim! ıstırap gayyasında* aylarca kaldım, orada yalnız sükût vardı. neredesin, yanan alnımı müşfik avuçlarında dinlendirecek meçhul dost?toprak olmak. bağrında çiçeklerin yükseldiği bir toprak ve çiçeklerde yaşamak... artık tabiatı da sevmiyorum. belki bütün bunlar yalan...her şey gibi. sevilen bir sesin, seven bir sesin sıcaklığı bütün bu soğuk düşünceleri dağıtabilir, nerede o ses?
"maria bir kez daha fark etti ki, aşkı yaratan şey ötekinin varlığından çok, yokluğuydu."
"ilgi duymuyordum. hiçbir şeye ilgi duymuyordum. nasıl kaçabileceğime dair hiç fikrim yoktu. diğerleri yaşamdan tat alıyorlardı hiç olmazsa. benim anlamadığım bir şeyi anlamışlardı sanki. bende bir eksiklik vardı belki de. mümkündü. sık sık aşağılık duygusuna kapılırdım. onlardan uzak olmak istiyordum. gidecek yerim yoktu ama. intihar? tanrım, çaba gerektiriyordu. beş yıl uyumak istiyordum, ama izin vermezlerdi."
Dünyaya geldik ve bir hiçliğin ortasında bulduk kendimizi. Evet, büyüdük, çalıştık, eğlendik, nadir de olsa mutlu olduk ama yaşadıklarımızın hepsi bir hiç olacak. Ve bir hiçliğin içerisinde yaşadığımızı bilmek, insan ruhuna vurulmuş en büyük darbedir.
