Hayatla hayal arasındaki mesafe, bir harften çok daha fazlasıdır ey asi derviș! Sen de bunu anlayamıyorsun işte! Ömür kuşunun tüyleri birer birer uçup gitti. Okuduğun yüzlerce kitap, hatmettiğin bir o kadar harita ve tekellüm etmek için didinip durduğun türlü ecnebi lisanları... Deyiver hele; ne kaldı onlardan geriye?"
"Bir ogul..."
"bu geceyarısında, o geceyarısında, her geceyarısında , kimbilir hangi yapayalnız geceyarısında, ölüm yanı başındaymışçasına...
Ve kaybettikten sonra sonsuza kadar
yaşamak... Bir ömre kaç bahar sığar? Yoksa hayat hep bir sonbahar mı?
İnsan ya kendi kendine konuşur, ya kendi kendine yazar. Kendi kendine konuşmayı makbul saymazlar. Oysa ne fark var ki arada?
Benim yine günlük tutmaya başlamam hiç hayra alamet değil.