Ayrı şehirlerde yaşıyoruz gibiyiz. Tek farkla! Sesini duyamıyorum, göremiyorum, arayamıyorum ve arasam da açmıyorsun daha doğrusu açamıyorsun.
Dünyalık telaşa biraz kapılıp da kendimi bi nebze huzurlu hissedince, bi sızı düşüyo yüreğime ve sebepsiz bi ağlamay kapılıyorum. Vicdan azabı mı dersin buna, huzuru kendine konduramamak mı, özlediğini farketmek mi. Ben tanımını bulamadım.
Sadece ayrılık kelimesinin ne olduğunu iliklerime kadar hissediyorum. Seni seviyorum babacım...
17.10.23/21.30/t.u