Uğur Beyoğlu
@ugurbeyoglu
Öğretmen
Yüksek Lisans
İstanbul
7 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Doğu Yücel, fantastik ve gerilim türlerinde kurduğu özgün atmosferle tanınan bir yazar. Kimdir Bu Mitat Karaman? ise onun polisiye ile psikolojik gerilimi harmanladığı, okuru sürekli kuşku içinde bırakan romanlarından biri. Bu eser yalnızca bir “kim yaptı?” hikâyesi değil; aynı zamanda modern bireyin kimlik arayışını, yalnızlığını ve sistem içindeki görünmezliğini sorgulayan çok katmanlı bir anlatı.
Romanın merkezinde sıradan bir apartman hayatı yaşayan Mitat Karaman vardır. İlk bakışta içine kapanık, silik, hatta önemsiz görünen bir karakterdir. Ancak hikâye ilerledikçe bu “sıradanlık” çatırdamaya başlar. Apartmanda yaşanan bir olay, Mitat’ı hem kendi geçmişiyle hem de komşularının karanlık yüzleriyle yüzleşmeye zorlar. Yücel burada apartmanı bir mikrokozmos gibi kullanır: Her daire ayrı bir sır, her komşu ayrı bir ihtimaldir.
Yazarın dili oldukça akıcıdır. Bölümler kısa, tempo yüksektir. Okur, Mitat’ın zihninin içine çekilir ve onun şüpheleriyle birlikte ilerler. En güçlü taraflardan biri, anlatıcının güvenilirliğinin sürekli sorgulanmasıdır. Mitat gerçekten kurban mı, yoksa anlatının bizi bilinçli olarak sürüklediği başka bir yere mi bakıyoruz? Bu belirsizlik romanın temel gerilim kaynağıdır.
Eserde günümüz dünyasına dair güçlü alt metinler bulunur. Özellikle güç, statü ve görünürde saygın hayatların ardındaki karanlık ilişkiler ağı dikkat çeker. Bu yönüyle roman, modern toplumda üst tabakalarda dönen ve çoğu zaman uzun süre görünmez kalan skandalları çağrıştırır. Örneğin Jeffrey Epstein vakasında olduğu gibi, dışarıdan “normal” görünen yapıların arkasında sistematik ve örtülü ilişkilerin bulunabileceği fikri, romanda da hissedilir. Yücel doğrudan bir politik anlatı kurmaz; fakat güç sahiplerinin korunması, sırların üzerinin örtülmesi ve sıradan bireyin bu yapı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Kayıp Romanlar” – Hatırlamanın ve Unutmanın Kitabı
Bazı kitaplar bitmemiş olsa da sana çok şey anlatır. Vedat Türkali’nin Kayıp Romanlar’ı da benim için tam olarak böyle bir kitap oldu.
Okurken sadece satır aralarındaki hikâyeleri değil, sustuklarını da düşündüm. Yazılmaya çalışılmış ama tamamlanamamış her metin, aslında Türkiye’nin yakın tarihine, siyasi iklimine ve insanın iç dünyasına dair güçlü birer tanıklık gibi duruyor. Türkali’nin sesini duyuyorsun ama bu kez daha yorgun, daha kırgın, daha içli…
Bu kitabı okurken, bir yazarın zihninin kıyısında dolaştım sanki. Onun hangi cümleyi neden yarım bıraktığını, hangi hikâyeyi neden gizlediğini düşündüm durdum. Tamamlanmamış ama çok şey anlatan bir kitap bu. Eksik değil, başka bir biçimde dolu.
Vedat Türkali’yi okuyan, onun kalemini seven herkesin bu kitabı da okuması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bazen yazarın tamamlayamadığı romanlar, bizim zihnimizde tamamlanıyor. Sessizlikten de hikâyeler çıkıyor.
Doğu’nun Göğünde Yıldız Gibi Parlayan Bir Roman
Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattığında içinden bir devrin geçtiğini hissedersin. Semerkand onlardan biri…
Sayfaları çevirdikçe, sadece bir şehri, bir dönemi değil; kaybolmuş hayalleri, yarım kalmış dostlukları, içe işleyen bir yalnızlığı okur gibi oluyorsun. Ömer Hayyam’ın dünyaya bakışı, öyle tanıdık, öyle kırılgan ki… Sanki onun dörtlükleriyle kendi içindeki boşluklara ayna tutuyorsun.
Hayyam bu kitapta bir şair değil sadece. O, bir umut kırığı, bir âşık, bir sorgulayıcı… Ve onun Rubaileri, bir insanın kalbine en sade ama en derin şekilde dokunabileceğinin kanıtı.
Kitabı okurken, bazen bir mısrada durup gözlerini kapatmak istiyorsun. Çünkü o kadar çok şey anlatıyor ki bir satırda; bir ömrün yorgunluğu, bir dostluğun hüsranı, bir sevdanın imkânsızlığı…
Ve Hasan Sabbah, Nizamülmülk, Cihan gibi karakterlerle tanıştıkça aslında tarihin değil, kalbin içinde bir yolculuğa çıktığını anlıyorsun. Çünkü bu roman, geçmişte geçse de çok bugünkü bir şey anlatıyor:
İnançla şüphe arasındaki salıncakta, insanın kendini arayışı…
En çok da şunu düşündürüyor:
Bazı kitaplar bilgi vermez, seni seninle tanıştırır.
Semerkand tam da bunu yapıyor.