Bu kitaptan aklımda en çok kalan şey "İslam medeniyeti bugün bizim elimize mağlup şekilde ulaşmış, 'İslam'ın Uhud çağında doğmuşuz.' der geçeriz." cümlesi oldu. Bu çağı İslam'a yakışır şekilde atlatabilmek biz gençlerin onurla taşıyacağı bir görev olmalıdır. Bu inancımı bu kitapla daha da pekiştirdim. Altay Cem Meriç günümüz çağının bu uğurdaki önemli temsilcilerinden. Bunu bir doktor olarak yapıyor olması da ayrıca cesaret veren bir durum. Bu devirde din sadece imamların hocaların omuzlarına yüklenen ve Ramazan ayında her sene aynı soruların yöneltildiği durumun çok üstünde bir olgudur. Bu düşünce ile Müslümanların bilimde ve teknolojide olduğu kadar ahlaken de ilerleme kaydedemeyeceği de aşikardır. İslam'ın uhud çağında tepeyi terk etmeyen okçulardan olmak dileğiyle.
Altay Cem Meriç
Altay Cem Meriç
9/10
2026 40. kitabı
Hz. Hamza ~ Ebubekir Subaşı
Kitap, Hz. Hamza’nın güçlü, cesur ve heybetli kişiliğini anlatarak başlar. Avcılığı seven, korkusuz ve saygı duyulan bir savaşçı olarak tanıtılır. Ancak onun hayatındaki en büyük dönüm noktası, İslamiyet ile tanışmasıdır.
Bir gün Peygamber Efendimize yapılan hakareti öğrenince öfkeyle tepki verir ve bu olay onun Müslüman olmasına vesile olur. İslam’ı kabul ettikten sonra bütün gücünü ve cesaretini bu dava için kullanır.
Hz. Hamza; Müslümanların en güçlü destekçilerinden biri olur, savaşlarda büyük kahramanlıklar gösterir. Özellikle Bedir Savaşı’nda Allah’ın Aslanı” lakabını alır.
Kitapta, onun iman uğruna verdiği mücadele, cesareti ve fedakârlığı ön plandadır. Son bölümde ise Uhud Savaşı’nda şehit oluşu anlatılır ve bu olay duygusal bir şekilde işlenir. Adeta kalbiniz burkulacak, yutkunamayacaksınız
Yazarla tanışma kitabım oldu, çok geç kalmışım. Siz geç kalmayın. Canı gönülden tavsiyedir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Biraz konunun küresel değil de bireysel yanlarına yoğunlaştım. Şu çeşit çeşit istibdatın içimdeki etkilerine odaklandım.
Atanamamış ve iş dünyasındaki aptallıklardan kısa sürede bezmiş, üstelik gerçekten birçok açıdan şevki kırılmış hissediyorum. Mesela hiç Osmanlıymış gibi hissetmiyorum. Hani Osmanlı be. Bunu abartmalıyız belki. Köklü bir geçmiş ya da güçlü bir şimdiye ait hissetmiyorum. Damarlarımda asil bir kan coşmuyor. Bu çarpık sistem adeta kimliğini eritiyor insanın. Kendime hemen şimdi şevk ve çalışma reçete ediyorum.
Başkalarının hilelerinden zarar gördüğü halde hile yapmaktan kaçınan herkese de selamet diliyorum.
Bu karmaşa içinde ittifak kurmak zor olabilir. Ama Al-i İmran 159. ayeti hatırlamalıyız. Peygamberimiz amcasını da kaybettiği Uhud savaşında, kendi fikri ve rüyası müdafaadan yanayken, istişare ettiğinde cephede savaşalım çıkmasına riayet ediyor. Okçuların terk etmesi ve yenilgi, ağır kayıplar... Ayet bu hadise üzerine iniyor:
"Sen (o zaman), sırf Allah'ın rahmetiyle onlara karşı yumuşak davrandın. Eğer kaba, katı yürekli olsaydın, onlar senin etrafından dağılıp giderlerdi. Artık onları sen bağışla, onlar için Allah'dan mağfiret dile. (Yapacağın) işlerde onlara da danış, bir kere de azmettin mi, artık Allah'a dayan. Muhakkak ki Allah kendine dayanıp güvenenleri sever."
Belki benzer bir durumdayız ve şefkatle iletişime çokça ihtiyacımız var.
10/10
2026 7. kitabı
Bu ciltte Âl-i İmrân Suresi işleniyor.
Âl-i İmrân Suresi'nin Temel Konuları:
İman ve Tevhid: Allah’ın varlığı, birliği ve sıfatları
İmran Ailesi ve İsa (a.s.): Hz. Meryem, Hz. İsa’nın doğumu ve peygamberliği anlatılarak Hristiyanlığın inanç esasları
Uhud ve Bedir Savaşları: Müslümanların Medine’deki siyasi ve askeri durumları, savaş tecrübeleri, sabır, disiplin ve itaatin önemi
Ehli Kitap ile İlişkiler: Yahudi ve Hristiyanlarla inanç tartışmaları, Kur'an'ın ilahi bir kitap olduğu ve tevhid inancı
Toplumsal Birlik ve Ahlak: Müslümanların birlik olması gerektiği, faizin haramlığı, infak, sabır ve takva gibi ahlaki değerler üzerinde durulur.
sevgili Peygamberimiz Muhammed’in hayatını doğumundan vefatına kadar anlatan bir siyer eseri. Mübarek günlerde okumayı özellikle sevdiğim türlerden biri olan siyer kitapları, insanın hem bilgisini hem de gönlünü besleyen eserler oluyor. Bu kitap da bu anlamda bana bazı güzel duygular yaşatan bir okuma deneyimi sundu.
Eserde Peygamber Efendimizin hayatındaki pek çok önemli olay ele alınmış. Özellikle Uhud Savaşı’nın anlatıldığı bölüm, Veda Hutbesi ve Efendimizin ruhunu teslim edeceği son anların anlatıldığı kısımlar beni en çok etkileyen bölümler oldu. Bu sahneler hem duygusal hem de düşünsel olarak insanı derinden etkileyen, okuyanın zihninde uzun süre kalan anlatımlardı.
Ancak kitapla ilgili bazı eleştirilerim de oldu. Eser oldukça hacimli olmasına rağmen (yaklaşık altı yüz sayfa), bazı bölümlerde anlatımın kopuk ilerlediğini hissettim. Bir konudan başka bir konuya geçişler bazen çok hızlı yapıldığı için olaylar arasında güçlü bir bağ kurmakta zorlandım. Özellikle Peygamber Efendimizin günlük hayatına dair daha fazla örnek verilmesini isterdim. Bu tür ayrıntılar okuyucunun hem dönemi hem de Efendimizin yaşam tarzını daha yakından hissetmesini sağlayabilirdi.
Buna rağmen kitap tamamen yabancı olduğum bir alan değildi; Peygamber Efendimizin hayatını daha önce de okuduğum için anlatılan olayların çoğunu biliyordum. Fakat yine de bu eserde karşıma çıkan bazı ayrıntılar bana “bunu da bilmiyormuşum” dedirten bilgiler sundu. Bu yönüyle kitap, bildiğimi sandığım bir hayatın içinde yeni kapılar açtı.
Sonuç olarak, anlatımındaki bazı kopukluklara rağmen bu eser, Peygamber Efendimizin hayatını yeniden hatırlamak ve o mübarek hayatın izlerini yeniden düşünmek için kıymetli bir siyer kitabıydı. Özellikle manevi atmosferin yoğun olduğu zamanlarda okunduğunda insanın kalbine
Peygamber Efendimiz S.A.V in anlatıldığı bir kitap ile alakalı olarak inceleme yazma haddini kendi aczime bir hadsizlik kabul edeceğimden, yazdığım kelam bir inceleme değil de bir avamın tavsiyede bulunma cüreti olarak algılanmasını temenni ederim.
Eser beğenerek, duygulanarak ve kendimce nefsimde sorgulamam gerekenleri idrak etme gayesine sığınarak okumaktan şeref duyguğum bir kitap oldu. Sadece uhud savaşında ayneyn tepesini bırakan sahabelerin ganimet arzusu ile yerlerini terk ettiği şekilde anlatılması eserin en eksik ve noksan , eleştirilesi yeri olarak gözüme çarptı, bunu günümüzde dile getiren başka insanlarda olmasına rağmen, malından ve canından Allah ve Resulü uğruna vazgeçmiş sahabe efendilerimizi bu şekilde ifade etmenin uygun olmadığını düşünüyorum.
Henüz okumayan ve araştırma aşamasında olan tüm kitapseverlere tavsiyemdir.
Saygılarımla ;
