İyi geceler1000Kitap
"Sanki beni seyrediyorlarmış gibi özenle
yaşadım... Oysa sahne bomboştu, bekledigim seyircilerse hiç gelmedi." diyor Osamu Dazai.
Dünyanın tek cümlelik özeti bir cümle.
Elâlem ne der korkusu, aşık ve beyhude bekleyişler, hiç olmayacak idealin ve hiç var olmayacak o insanın imkânsız hasreti, bitimsiz bir dünya koşturmacası, hirs ve rekabetin gürültüsü ve sayısız ukde & keşke sızısı ve çoğusu hiç olmayacak sayısız tûl-i emel planları içinde; kendisi olmaya cesaret edemeden, öyle ansızın yaşamı kayıp gidiyor milyonlarca insanın elinden.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İçim ukde mezarlığı.
Ukdenin diğer adı düğümdür.
İyi şeyler zorlukların ardında gizlidir.
İnsan kendi çaresizliğini perdelemek için ulaşamadıklarına
kader deyip geçer hep.
Ama içinde büyüyen hüzün hiç geçmez.
Boşluğuna denk gelmiştir sevdiyse.
İncelik insanın zaafıdır; tuzağa çeker onu.
Duyguları yanıltır çoğu zaman ve insan önce kendine yenilir.
Başımda biraz sevda muamması,
Biraz berzah kaygısı,
Biraz da dünya ağrısı var.
Geçmişim gelecekten intikam alır gibi
Bu düğümü çözmek mahşere kalır gibi
Yıldırım Kerem Çambel
Yıldırım Kerem Çambel
ÖLÜM BİR “MİHRİBAN”
SELİM GÜRBÜZER
Sarı saçlarını deli gönlüme
Bağlamışım çözülmüyor Mihriban Mihriban
Ayrılıktan zor belleme ölümü
Görmeyince sezilmiyor Mihriban
Sevdiğim Mihriban
Yar değince kalem elden düşüyor
Gözlerim görmüyor aklım şaşıyor
Lambada titreyen alev üşüyor
Aşk kâğıda yazılmıyor Mihriban
Tabiplerde ilaç yoktur yarama
Aşk değince ötesini arama
Her nesnenin bir bitimi var ama
Aşka hudut çizilmiyor Mihriban
Sevdiğim Mihriban
Evet, aşka hudut çizilmiyor. Nasıl çizilsin, öyle bir aşktır ki bu;
-Mecnun 'Leyla Leyla' diye çöle düştüğünde ilahi aşkta bulur kendini.
-Necip Fazıl aynaya ‘Hani ya kendim” diye sorduğunda tıpkı bir askerin komutanı karşısında oku sadakta elde kemendiyle emrine amade esas duruşta beklediği gibi ‘Benim Efendim’ dediği Abdülhakim Arvasi’ye bend etmiş halde bulur kendini.
-Muhsin Yazıcıoğlu kuyu gölgesi üşüdüğü Yusufiye’den “Sonsuzluğa ulaşmak istiyorum” diye ötelere kanatlandığında kar beyaz toprağın bağrına düşüp sonsuzluk kervanında bulur kendini.
-Abdurrahim Karakoç ise lambanın titreyen alevinde üşürcesine “Sevgi yetmiyor” diyerek kendini aşkın gözyaşı mihrabında bulur.
Belli ki bu üşüme bildiğimiz cinsten üşümek değil. Bu üşüme halini iki güzel insanın hal ve ahvalinden ancak çözebiliyoruz. İşte o iki güzel adam Muhsin Yazıcıoğlu ve Abdurrahim Karakoç’tan başkası değil elbet. Üşüme hadisesinin en yoğun yaşandığı Kahramanmaraş adına yakışır bir şekilde, nasıl ki 80 yıl öncesinde Karakoç’u Mihriban’ca kendi toprak basar kucağında sarıp sarmalamışsa, Muhsin Yazıcıoğlu’nu da tarihler 2009 Martını gösterdiğinde bu kez o en soğuk kış ayazında Keş dağlarında kar beyazca sarıp sarmalayacaktır. Öyle anlaşılıyor ki; Karakoç’a Kahramanmaraş
"Sanki beni seyrediyorlarmış gibi özenle yaşadım... Oysa sahne bomboştu, beklediğim seyircilerse hiç gelmedi." diyor Osamu Dazai.
Dünyanın tek cümlelik özeti bir cümle.
Elâlem ne der korkusu, aşık ve beyhude bekleyişler, bitimsiz bir dünya koşturmacası, hırs ve rekabetin gürültüsü ve sayısız ukde & keşke sızısı içinde kendisi olmaya cesaret edemeden yaşamı kayıp gidiyor milyonlarca insanın elinden.
Görüyor ve biliyorum ki olmayacak, fakat yine de olmak istiyorum. Yakınından geçmek, belki de bir çay içmek, iki kelam etmek. Bu nedir diye sordum şimdi kendime; sanırım bir ukde, sevgi tomurcuğu olsa gerek. İçgüdülerim hiç beni yanıltmadı. Bu ilk olsa şaşırmam. Er ya da geç olacak olan olacaktır. Nedir ona çeken, acıya bulanmış gözlerinin içindeki umut ışığı? O direniş, hayata tutunmak, hayatı sevmek ve onları bir arada tutan öfke. Öfkeden çok olan üzüntü...