Bu yaşa geldim içimde bir çocuk hâlâ
Sevgiler bekliyor sürekli senden
İnsanın bir yarısı nedense hep eksik
Ve o eksiği tamamlayayım derken
Var olan aşınıyor zamanla
Anamın bıraktığı yerden sarıl bana
Anılarım kar topluyor inceden
Bir yaşam gibi geçmişin üstüne
Ama yine de bir unutuş değil bu
Sızlatıyor sensizliği tersine
Senin kim olduğunu bile bilmezken
Sevgiden caydığım yerde darıl bana
Metin Altıok
bedenim üşür, yüreğim sızlar.
ah kavaklar, kavaklar...
beni hoyrat bir makasla
eski bir fotoğraftan oydular.
orda kaldı yanağımın yarısı,
kendini boşlukla tamamlar.
omuzumda bir kesik el,
ki durmadan kanar.
ah kavaklar, kavaklar...
acı düştü peşime ardımdan ıslık çalar. Metin Altıok