İstanbul HatırasıDüşünce
Ahmet Ümit’in dili son derece akıcı, betimlemeleri ise adeta o anı yaşatacak kadar canlı. Kitap aynı zamanda günümüz İstanbul’unun uğradığı ranta, betonlaşmaya ve kültürel hafıza kaybına yönelik çok güçlü bir sistem eleştirisi barındırıyor. "Şehirler de insanlar gibidir Nevzat, hafızalarını kaybederlerse, ruhlarını da kaybederler" cümlesi, kitabın edebi ve sosyolojik manifestosu niteliğinde
100 150 sayfa attık mı Ahmet Ümit ile yarışır. Bir de başkomiseri zayıf yapmış. Onu gerçekçi bulmadım. Saha yerine arazi diyor. O da biraz tatsız oldu.
Yazan eski savcıymış. Ben daha havalı bir şey beklerdim.
Nikos kahramanı ama Arka Sokaklar'dan hallice olmuş.
Üslup arabeskken dinler konusunda büyük büyük laflar edince iyice didaktik olmuş.
Yazar daha çok konuşursa ben gürültüden roman okuyamıyorum.
Reklam
Rüya içinde rüya...
Bu kitapla Ahmet Ümit’in kalemiyle ilk kez tanıştım ve oldukça etkilendim. Roman boyunca polisiye, tarih ve tasavvuf çok başarılı bir şekilde iç içe işlenmişti. Olay örgüsü sürükleyici, dili akıcı ve merak duygusunu sürekli canlı tutuyordu. Kitabı elimden bırakmak istemedim; gün içinde fırsat buldukça birkaç sayfa bile olsa okumak istedim.
Karen Kimya karakteriyle tam anlamıyla bağ kuramadım. Karakter bana biraz mesafeli geldi. Ancak bunun, Karen’ın kendi iç karmaşası ve hayatta ne istediğini tam olarak bilemeyişiyle bağlantılı olduğunu düşünüyorum. Bu durum okuma keyfimi azaltmadı.
Kitapta beni en çok etkileyen unsur tasavvuf oldu. Daha önce bu alana özel bir ilgim veya bilgim yoktu. Mevlânâ ve Şems’in hikâyesi, Mevlevilik ve tasavvufa dair verilen bilgiler romanın akışını bozmadan, öğretici ama didaktik olmayan bir şekilde aktarılmıştı. Polisiye kurguyla birleşince bu konular çok daha ilgi çekici hale geldi.
Final beklediğim gibi değildi çünkü yazarın anlatım tarzını ve kurgu tercihlerini bilmiyordum. Buna rağmen finalin başarısız olduğunu düşünmüyorum. Özellikle Karen’ın Konya yolculuğu ile babasının geçmişte yaşadıkları arasındaki bağın kurulma şekli oldukça başarılıydı. Romanın sonu hikâyeyi tatmin edici bir şekilde tamamladı.
SPOİLERSİZ·576 syf.·
10/10
2026 41. kitabı
Bu aralar yeni yazarların kitaplarını okumak, onları keşfetmek isteği var bende. O yüzden Zeynep İzem'in kaleminden olan "Örümceğin ağıdı" kitabını okumak istedim. Okuduğumda bir daha doğru karar verdiğimi anladım. Kitap o kadar sizi içine çekiyor ki, asla bırakmak istemiyorsunuz. Okuduğumda hem eğlendiğim, hem üzüldüğüm, hem utandığım(imalar yüzünden), hem onlar kadar mutlu olduğum anlar yaşattı bana. Bir kere çok akıcı bir kitap. Karakterleri, yazarın yazım tarzını çok sevdim, kitabın sayfa sayısı 500+ olmasına rağmen asla yormuyor sizi, fazlasıyla sıkıcı betimlemeler yok, yani çok akıcı ve sürükleyici bir kitap. Okuduğunuzda bana hak vereceksiniz. O yüzden de kitaba 10 puan verdim, çünkü bayıldım. Şimdi konusunu da anlatayım.
Konusu:
Kitabın esas konusu anlaşmalı evlilik.
Ana karakterler Dünya Saygun ve Eymir Ümit Valen. Dünya 25 yaşında, 8 yıldır İngilterede yaşayan, model ve aynı zamanda oyuncu bir kız. Üç abisi var, hepsi yeraltının tehlükeli adamları olduğundan Dünya'nı düşmanlarından korumak için İngiltereye yollamışlar ve asla Türkiye'ye gelmeğine izin vermemişler. Dünya ise büyük abisi Kayahan'ın düğünde iştirak etmek için gizlice Türkiyeye kılık değiştirerek gelmiş. Peki abisinin korumaları peşindeyken hangi otelde kalmağı tercih etmiş sizce? Tabii ki abilerinin en yakın düşmanı Eymir Valen'in otelinde. Eymir 32 yaşında dünyaca ünlü tasarımcı, aynı zamanda mafya. Abileri kızın yerini bulduğunda gelip onu ordan alıyorlar. Bir kaç gün sonra Kayahan'ın düğünü oluyor ve maalesef kötü bir olay yaşanıyor. Dünya suçlu olmamasına rağmen suçlu duruma düşüyor ve büyük abisi onu cezalandırıyor. Zorla ellili yaşlarında bir mafyaya veriyor ve arkasına bakmadan gidiyor. Dünya'nı o durumdan Eymir Valen kurtarıyor ve intikam almak için onunla anlaşma yapıyor. 6 ay
Bu gün @aydinhiz1 imzalı #hayaldenizi kitabımla geldim. Doğrusu ne yazacağımı bilmiyorum, çünkü sayfalar arasında kayboldum. Sadece kitabın değil ha! kalem elimde okuduğum için, çıkardığım alıntılar ve aldığım notlar arasında da kayboldum. Hangisini çıkarsam eksik anlatacak gibiyim sanki. Benim için müthiş bir yolculuktu. Bir çok tarih araştırmama vesile olduğu da ayrı bir gerçek. Polisiye tutkumu herkes bilir. Tarih üzerine kurgulanmışsa tadı başkadır, Ahmet Ümit bunu sık sık yaşatır kitaplarında. Hepsi tasavvufun içine yedirilince bambaşka bir lezzet olmuş.
Üniversitede akedemisyen olan, eşini yeni kaybetmiş, oğluyla hayata tutunmaya çalışan bir babanın, tarihi eser niteliğinde bir haritayı incelemek için üst makamlardan teklif almasıyla başlıyor herşey. İşin içinde terör olunca harita altın tepside sunulmuyor tabi. O haritanın tarihi (541) ve sahibinin imzası bizi İbn Arabi'nin hikayesine götürüyor... Onun hikayesinde ki büyük değişim ise, katıldığı bir eğlencede içindeki sese kulak vererek elinde ki kadehi fırlatmasıyla eğlenceden ve dahi şehirden ayrılmasıyla, sonrasında gördüğü rüyayla başlıyor... İçine düştüğü arayışta onunla birlikte Mekke'yi, Kudüs'ü, Anadolu'yu gezdik karış karış. Bir sürü yolcu tanıdık, bir sürü zadla tanıştık, ölümlere şahit olduk... Onca zaman ve olaydan sonra elimize verilen haritada gözlerimiz bile birlikte doldu... En başta dediğim gibi, ruhumu dinlendiren, rüyalardan nefessiz uyandıran müthiş bir yolculuk oldu. Hangisini seçeceğimi bilmiyorum ama not aldıklarımdan sığdırabildiğim kadar alıntı bırakıyorum şuracığa.
"Neden kaçıyorsa insan, onun sağanağına tutuluyor."
"Nereye dönersen Allah'ın yüzü oradadır."
"Kendine olan nefret ne büyük acı! Allah'ın merhameti geniş de, insan kendini o merhamet denizine taşıyamıyor çoğu zaman."
Aşk'a dair yeryüzünde söylenmiş onca söz, yazılmış onca kitap, bir sevgilinin gözlerine bakılarak gönülden kopmuş nice şiirler vardır. Kitabın ismi sevgiye, aşka dair karamsar bir izlenim sunsa dahi, birçok farklı hikayede her okur kendine ait parçalar bulacaktır.
Reklam
Reklam