özlem
@ozlemmiymiss
23 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Rüya içinde rüya...
Bu kitapla Ahmet Ümit’in kalemiyle ilk kez tanıştım ve oldukça etkilendim. Roman boyunca polisiye, tarih ve tasavvuf çok başarılı bir şekilde iç içe işlenmişti. Olay örgüsü sürükleyici, dili akıcı ve merak duygusunu sürekli canlı tutuyordu. Kitabı elimden bırakmak istemedim; gün içinde fırsat buldukça birkaç sayfa bile olsa okumak istedim.
Karen Kimya karakteriyle tam anlamıyla bağ kuramadım. Karakter bana biraz mesafeli geldi. Ancak bunun, Karen’ın kendi iç karmaşası ve hayatta ne istediğini tam olarak bilemeyişiyle bağlantılı olduğunu düşünüyorum. Bu durum okuma keyfimi azaltmadı.
Kitapta beni en çok etkileyen unsur tasavvuf oldu. Daha önce bu alana özel bir ilgim veya bilgim yoktu. Mevlânâ ve Şems’in hikâyesi, Mevlevilik ve tasavvufa dair verilen bilgiler romanın akışını bozmadan, öğretici ama didaktik olmayan bir şekilde aktarılmıştı. Polisiye kurguyla birleşince bu konular çok daha ilgi çekici hale geldi.
Final beklediğim gibi değildi çünkü yazarın anlatım tarzını ve kurgu tercihlerini bilmiyordum. Buna rağmen finalin başarısız olduğunu düşünmüyorum. Özellikle Karen’ın Konya yolculuğu ile babasının geçmişte yaşadıkları arasındaki bağın kurulma şekli oldukça başarılıydı. Romanın sonu hikâyeyi tatmin edici bir şekilde tamamladı.
Reklam
Boşluk bahsi
İnanç çok büyüleyici bir şeydir. Aklın deneylere dayalı bilgisinden ziyade kalbin sezgilere dayanan bilgisini öne koyarak boşluk duygusunu bertaraf eder. Çünkü zaten inancın kendisi, insanın içinde duyduğu manevi boşluğu doldurmayı iş edinir…
Yordun Bizi Osman…
Benim için koparılan her bağ, kesilen her ilişki beraberinde bir yas sürecini getirir. Yas belki ağır bir ifade olur ancak bir insanın hayatından çıkması; yarattığı boşluk, yaşanmış anılar ve alışılmış hisler bende hep bir kayıp duygusu yaratır. Bu sebepten olacak ki Aylin Balboa’nın kalemini çok sevdim. Okuduğum ilk kitabıydı ama son olmayacağı kesin.
Kitap, sanki gecenin üçünde mutfak masasında en yakın arkadaşınızla dertleşiyormuşsunuz hissi veriyor. Hem anlatım tarzının samimiyeti hem de anlatılanların bu denli gerçek ve hayatın içinden olması beni kitaba daha da yaklaştırdı. Baştan sona insanın kendi içinde yaşadığı çelişkileri çok doğal bir şekilde anlatıyor: ‘Barışmak istiyorum Osman… Hayır, artık istemiyorum Osman… Tadilattayız Osman… Bu yıla da seninle girmeyi dilerdim Osman…’
Bir kadının, kendi içinde çelişerek iyileşme sürecini çok güzel ele alan bir kitaptı benim için. Ve sonunda, yazarın da söylediği gibi, ‘geçmez’ denen hisler gerçekten geçiyor. Bir aşk daha, tozlu sayfalarıyla rafa kaldırılıyor…