-Her toprak, her kökü kabullenmiyordu işte. Belki de bu yüzden ait olmadığımız hayatları yaşarken bu kadar bocalıyorduk ve bir yerlere ait olmadığımız hissi, bir an olsun yakamızı bırakmıyordu. O his her daim pusuda bekliyordu ve boş bulduğu an tüm benliğimizi kıskıvrak yakalıyordu.
“Gülce?” deyip çenesini kaşıdığında gözlerim ondaydı. “Bana abi demeyi ne zaman bırakacaksın.” O kadar beklenmedik sözlerdi ki bunlar,o an tek yapabildiğim “Anlamadım?” demek olmuştu. Ondan böyle bir çıkış beklemiyordum.
“Diyorum ki,” dedi tane tane “Bana artık abi deme,olur mu?”
Reklam
"Öyle kısa sürede öyle bir iz bıraktı ki hep düşünür oldum.."
“Gülce. Yıllardır hasretim ben sana. Sen benim hasret kaldığımsın.”
“Sen ise benim ilk kalp kırıklığımsın.”
“Ve beni izliyorsun, sürekli.”
“Gözlerimi senden hiç çekemedim ben, Gülce. Sen sadece şimdi görebiliyorsun bunu.”
Güven böyle bir şeydi işte. Bir kere kırılınca bir daha tamiri olmuyordu.
Reklam
Reklam