Bu bir veda mı,
Yoksa gökyüzünde kaybolan mavi bir bulut mu?
Kısa bir zamandı belki,
Ama bir ömre sığacak kadar şey öğrettin bana.
Sevgili oldun,
Dost oldun,
En güzel cümlelerimin sessiz kahramanı oldun.
Gülüşün, en yorgun günlerime umut,
Sözlerin, en karanlık gecelerime yıldız oldu.
Eğer bu bir vedaysa…
Bil ki bazı insanlar gitse de eksilmez;
Kalbin en güzel köşesinde,
Bir gökyüzü gibi sonsuza dek mavi kalır.
Ve ben,
Sana teşekkür etmeyi,
Seni güzel hatırlamayı,
Hiç bırakmayacağım.
Çünkü bazı insanlar hayata uğramaz;
hayata iz bırakır.”