Edebiyat,hayallerine sadakatini yitirmemiş ve inanmış insanların uğraşıdır.Hayallerimizi yitirmek istemiyorsak,safları sıklaştırmak zorundayız.Okur ve yazar, yani o “üç beş kişi” birbirinin soluğunu hissedebilmeli.”Ben yaşıyorum.ya sen ? “ diyebilmeliyiz birbirimize.
Kahır,saçlarına düşen ilk kırla küskün adamların yüreğine yerleşir.Dünyaya küserek,kahrederek,ondan el etek çekerek yaşamak,kırklı yaşlardan itibaren sürdürülen bir meslek olur.
İnsan da kırıldığı yerden inşa olur,yeşerir.Hani “Yaşamak yaralanmaktır” denir ya işte insan da yara izleriyle doludur ve tüm bunlar, yaşamın ta kendisidir,bize bir hikaye verir.Eşya da bir hikayeye sahipse güzeldir.