Umutcan Kebçeler
@umutcankebceler
null
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazen çarpım tablosunun keşfinden ve her şeyden önce moden fizik ve kimyadan önce yaşamış olmayı diliyorum, her şeyi kavramamızdan önce diyebilirim -yani SAF BÜYÜLÜ DÜNYADA! Ama şimdi şu anda bilgisayarın önünde oturup sana bu satırları yazarken hayatı tamamen böyle yaşıyorum. Ben bilim adamıyım ve kesinlikle bilim düşmanı değilim, ama mitlere ve ruhların varlığına inanan dünya görüşümü hiç kaybetmedim. Ben hiçbir zaman hayatın asıl esrarengizliğinin Newton veya Darwin tarafından çalınmasına izin vermedim.
Reklam
Sakın doğanın bir mucize olmadığını iddia etme. Sakın bana dünyanın bir masal olmadığını anlatma. Bunu kabul etmeyen, belki masal sonuna yaklaştığında anlayacaktır ancak. Çünkü o zaman at gözlüklerimizi çıkarmak için son bir imkanımız oluyor, o zaman vedalaştığımız ve onu terk etmek zorunda olduğumuz bu mucizeye kendimizi feda etmek için son bir imkan.
Benim için bu dünya her zaman büyülü bir dünya oldu, ben daha küçükken de bu böyleydi, Oslo'nun sokaklarında Portakal Kız'ı aramaya başlamadan çok önce. Bu duyguyu basit kelimelerle anlatmak çok zor, bu dünyayı tabiat kanunları, evrim teorisi, atomlar, DNA molekülleri, biyokimya ve sinir hücreleriyle ilgili tüm bu modern tantanalar olmadan önce hayal et-evet, hatta bu yerküre daha dönmeden, daha uzayda bir "gezegene" indirgenmeden ve daha gururlu insan vücudu; kalp, akciğer, böbrekler, karaciğer, beyin, kan dolaşımı, kaslar, mide ve bağırsaklara bölünmeden. İnsanın bir insan olduğu, yani tam ve gururlu bir insan olduğu zamanlardan bahsediyorum, daha fazla veya daha az değil. O zaman dünya sadece kıvılcım saçan bir maceraydı.
O zamanlar Veronika doğanın ince noktalarını görmemi sağlamıştı ve bunlardan sonsuz derecede çok vardı. Bir anemon veya bir menekşeyi koparabiliyor ve bu küçük mucizeyi dakikalar boyunca seyredebiliyorduk. Dünya olağanüstü tek bir masal değil miydi?