Aklımı kaçıra bildiğimi düşünüyordum. Bunca suyu eksik beynin içinde, yoğun ve yorgun aklımı tutamazdım. Uyum sağlayamamak, topluma karışan bir birey olmayı seçmemek, olduğu yere ait hissetmemek, gitmek ve hep gitmek.. Bi amaç ve bi telaş için yaşamamak aklımı buralardan götürmeye geçerli bi sebepti.. Bazen "aptal orospu çocukları" diye geçiriyorum içimden. Aklımla alay ediyorlar. Ve bu benim onlardan biri olmadığım gerçeğini yansıtıyordu diğer insanlara.. Alay edilecek hiç bir tarafları yoktu bile ve müthiş hakaretler edilecek karakterleri vardı. İnsanların çoğu beş para etmez çöp yığınıydı. Ve bu insanlar benim düşündüğüm kadar zeki değillerdi fakat müthiş aptallardı.
Görüntüm konusunda şanslı değilim, yüzümde yılların vermiş olduğu yaşanmışlıkların ufak tefek izleri var. Daha sonra çizgi, biraz daha sonra daha çok çizgi.. Bazen kendine bakmayı unutuyorsun, sonra aynaya bakmayı.. Bu yaşlılık gerektiriyor, ruhsal, zihinsel ve bedensel olarak. Ölünceye dek yaşamak bile zahmetli iş, bu hayat çok geç emekli ediyor insanı..