Yaz... Bizi yaz. Her şeyin sonuna geldigimizin kanıtı olan kitabı yaz"
O kadar yavaş söylüyordu ki kelimeleri, sanki her harfi çok uzaklardan bulup bin bir zorlukla getiriyormus gibiydi
Dostlar birbirinin derdine ortak olurken herkes gibi anliyorum, demezlerdi. Çünkü bilirlerdi ki bir insanın derdi sığmıyorsa icine, derdini anlatan bile anlamazken neler hissettiğini, ona anlıyorum demek teselli değil, küfür olurdu en fazla.
Hiç uyuyamıyordum. Uykumun geldiğini beynime komut etsem de ne zaman yatağa gecsem saatlerce yatağın içinde kendimle savaşıp, sıklıkla kalkıp sigara yakıyordum. Uykunun üvey evladıydım. O benden nefret ediyordu, ben de onu sevmiyordum, hepsi buydu