nrsema
@unpocoloco
“ben de düşünüyorum, öyleyse varım, ama kimim?”
30 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Her ne kadar başta sıkıcı ama verimli bir psikolojik kitap olduğundan okumaktan geri durdumsa da, başladığımda romanla beraber ilerlemesini ve bir o kadar da akıcı olmasını çok beğendim (öğretici ve akıcı kitaplar :)). Özellikle farklı puntodaki yazılar (2 farklı puntonun hızlı değişiminin gözümü yorduğunu da söyleyebilirim) kelimenin tam anlamıyla çok iyi ifade edilmiş nokta atışlarıyla dolu. Özellikle evliliğe hazırlananların veya evli çiftlerin (her birininde) okuması gerektiğini düşünüyorum. Seneler sonra tekrar okumak isteyeceğim ve gönül rahatlığıyla tavsiye edeceğim bir kitap. Bu yazarın okuduğum ilk kitabıydı ve diğerlerini de okumayı çok isterim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Marifet belki de yeni bir hayata başlamakta değil, eskiyi daha az bıkkın ve daha az alışkın gözlerle yeniden değerlendirmeyi öğrenmektedir.
Birine çarpılmak her halükârda bir yanılsama değildir. Bir insanın başının duruşu, gerçekten de onun kendine güvenen, espriden anlayan, duyarlı biri olduğunu gösteriyor olabilir. Bu insan gerçekten de gözlerinden okunduğu üzere espritüel ve zeki veya ağzından anlaşıldığı üzere sevecen olabilir. Birine çarpılmadaki hata öyle hemen göze çarpan türden değildir: İnsan doğasının asli hakikatini gözden kaçırmaktır bu. Sırf çeşitli başarısızlıkları konusunda artık uzman olduğumuz mevcut partnerlerimizin değil, herkesin ama herkesin insanı deli edecek kadar ciddi kusurları vardır. Çarpıldığımız insanla biraz fazla vakit geçirecek olsak bazı kusurlarının aslında ne kadar büyük olduğunu anlarız. Böylece başlarda bizi bizden alan duygular zamanla gözümüzde kepazeliğe dönüşür.
Bize hâlâ normal gelebilen insanlar henüz pek tanımadıklarımızdır. Aşkın en iyi çaresi, bu insanları biraz daha yakından tanımaktır.
Ebeveynlerin sevgisi ve anlayışı yeterli olsa, insan olduğu yerde sayar ve zamanla soyu tükenirdi. Türün hayatta kalması, çocukların nihayetinde bundan bıkmasına dayanır. Daha tatmin edici sevgi ve heyecan kaynakları bulma umuduyla dünyaya atılmalarına bağlıdır.