Herkesin gördüğü dünyadan başka, kendine özgü, hiç kimsenin erişemeyeceği, o bakarken ve heyecanlanırken kıskanmamanın elde olmadığı çok güzel ve farklı bir dünyası vardı.
Fakat hiç ağlamıyordu. Ağlamak uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan son kuvvetin bir feryadıdır. Ağlayamadığımız zamanlar, biz de o kuvvetin de mahvolduğu vakitlerdir ki, onun yerini alan dokunaklı bir sessizlik en şiddetli acıyla dökülen göz yaşlarından daha yürek sızlatıcıdır.