Bugün bütün gün bizi düşündüm. Ayrılık kötü hatıraları silip götürürken güzel hatıraları parlatıyor mu insanın zihninde? Uzandığım kanepeden gökyüzüne baktım. Tüller sıcak yaz esintisinde usulca salınıyordu. Sıcak hava yanaklarımı okşadı. Dudaklarımı öptü. Kasıklarıma indi. İçimde dolaştı. Sonra tüm ruhuma yayıldı. Ürperdim. Dışarıda ağır bir yaz gününün durgunluğu vardı. Uzakta yoldan geçen arabaların sesleri, kuş sesleri, top oynayan çocukların sesleri geliyordu. Gözlerimi kapattım. Ellerim başımın arkasında toplanmıştı. Saçlarımla oynadım. Gülümsedim. Kollarım gergindi. Bugün sereserpe bizi düşündüm. Uzakta kalan bizi.
Bugün oturdum ölümü düşündüm.
Kirli, acı bir su gibi yürüdü içimde
Dokunduğum, gördüğüm her şeye sindi
Ürperdim, korktum ve biraz şaşırdım.
Bugün oturdum ölümü düşündüm.
Yağmur altında ya da karanlıkta
Bir başıma kalmış gibi
Sevgilim böylesine alımlıyken
Güz kuşlarının güneye doğru akıp gideceği yol
İyice belirmişken gökyüzünde
Onarırken, sararken hayat
Çoçukların incinmiş gülüşlerini
Artık her park yeri bir apartman inşaatı
Her sokak bir otomobil nehriyse de.
Bugün oturdum ölümü düşündüm.
Soğuk camlara dayayarak yüzümü
Kuşağımın acısını, kefenlenen gençliğimizi
Yaşayan ya da artık yaşamayan dostları
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Örterek yüreğime kara bir tülü.
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Kapkara bir gece penceremi dalarken
Öleceğini bile bile karşı koymanın onurunu
Yiğitliğin, özverinin, sevginin
Arkadaşlarımın yüreklerinden çıkan özsuyunu
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Bir dar ağacında ya da yolda yürürken
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Yirmi yaşında ve hayat bu kadar güzelken.
Bir gece önce annem hastaydı ve uzun uzun onu düşündüm, o an ölümün sessiz ve soğuk çığlığı yüreğimde uyandı ürperdim, yaşı ileri olan annem ve babam bir gün elbet vefat durumu olabileceği gerçeğini duyumsamak istemezdim. Kanepede kendi dünyasında olan eşime gözüm ilişti onun yerinde olmak mı yoksa şuan benim yerim de olmak mı isterdim, zira onun anne babası bu dünyadan çoktan göçüp gitmişlerdi. Yani o acısını benimseyip alışmış duruyordu. Oysa ben henüz o hisleri ne yaşamıştım ne de alışmıştım. Kaçınılmaz bir son vardı insan hayatında ölüm gerçeği. Belki bu dünyada tek gerçek olan şey buydu...
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Kirli, acı bir su gibi yürüdü içimde
Dokunduğum, gördüğüm her şeye sindi
Ürperdim, korktum ve biraz şaşırdım
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Yağmur altında ya da karanlıkta
Bir başıma kalmış gibi.
Sevgilim böylesine alımlıyken
Güz kuşlarının güneye doğru akıp gideceği yol
İyice belirmişken gökyüzünde
Onarırken, sararken hayat
Çocukların incinmiş gülüşlerini
Artık her park yeri bir apartman inşaatı
Her sokak bir otomobil nehriyse de.
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Soğuk camlara dayayarak yüzümü
Kuşağımın acısını, kefenlenen gençliğimizi
Yaşayan ya da artık yaşamayan dostları
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Örterek yüreğime kara bir tülü.
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Kapkara bir gece penceremi dalarken
Öleceğini bile bile karşı koymanın onurunu
Yiğitliğin, özverinin, sevginin
Arkadaşlarımın yüreklerinden çıkan özsuyunu.