dünya, gözlerini kapatmıştır veysel'in. veysel de zati gözlerini dünyaya kapatmıştır. anadolu'da çok güzel bir söz vardır: türkü yakmak.
evet, türkü yakılır. çünkü türkü dertten, dert ise insanın özündeki hüzünden gelir. türkü ise bu hüznün üzerine sözlerin dizilip tutuşturulmasıdır.
işte veysel, hem özünden gelen bu ateşi hem de gözleriyle göremediği dünyada gönlüyle hissettiklerini yakar ya zaten.
kulakları ile alınmadığını, koyulmadığını bilir ankara'ya da ses çıkarmaz gerisin geri döner yerine. sonradan yankılanır fakat bu acının sözleri. onu ankara'ya almayanların bile radyolarında.
beni hor görme gardaşım
sen altınsın ben tunç muyum?
aynı vardan var olmuşuz
sen gümüşsün ben sac mıyım?
beni hor görme gardaşım↝︎
kendini arar veysel, konulmadığı, bu kavganın bu dövüşün sebebini bilemediği cihanda o söylediğim özündeki ateşe döner. biz şeherlilerin varoluş sancasına dokunuverir sonra.
yıllarca aradım kendi kendimi
hiçbir türlü bulamadım ben beni
hayal mıyım ürüya mı bilinmez
hiçbir türlü bulamadım ben beni
hiç bir turlu bulamadım ben beni↝︎
aşkın, aşığın en güzel sözlerinden biridir bu bendeki aşk olmasa. öyle ya, aşık sevmese, insan aramasa kim bulur, kim bilir güzelliği. güzelliğe yazarken kalemi, şimdinin tahtasında farklılar güzeldir sözü bakın köylü veysel'in dilinde ne imiş:
kim okurdu kim yazardı
