Sonsuz yol içinde tek yol bu denemez..1000Kitap
Toplumsal yozlaşmanın belli başlı örnekleri oldukça eğlenceli ve düşündürücü şekilde ele alınmış..
Yazar toplumsal sorunları teker teker Paşazede karakteri üzerinden ele alıyor. Sahte şeyhler, üfürükçü hocalar, sözde Atatürk'çüler gibi bir çok sorun anlatılıyor. Üryani Hazretleri hikayesi en komik olanıydı. Gözümden yaş geldi bey ile şeyhin diyaloglarında. Hikayeler biraz daha az sayıda olsa daha keyifli ve etkili olabilirdi..
Klasik bir Aziz Nesin romanı. Toplumsal meseleler uçlarda ele alınıyor. Oldukça eğlenceli ve düşündürücü. Tavsiye olunur..
"Bütün konuşmalarında Tek Yol, onun haklılığına uydurduğu bir gerekçeydi.." s.276
Gerçek Hastaların Hasta Ettiği İnsanlarEdebiyat
Kendi ismim olmasından dolayı hep okumak istemek istediğim bir kitaptı, nihayet okuyabildim. Okurken Suphi isimli karaktere çok benzeyen birini tanımamdan ötürü bu iki kişiyi kıyaslamadan edemedim. “Suphi, erkeklerin özetisin” cümlesi durmadan aklımda cereyan etti. Burada tüm erkekleri zan altında bırakmıyorum elbette. Gördüğü her potansiyel kadınla beraber olan ve özellikle Zehra ile Sırrıcemal’in hayatlarını karartan bu karakter gerçekten sınırlarımı zorladı. Öte yandan kitabın başlarında adeta bir melek gibi tasvir edilerek Zehra’nın zıttı gibi lanse edilen Sırrıcemal’in aslında Zehra’dan çok da farklı olmadığını gördük. Zehra en azından karakterini gizlemiyordu, diye düşünmüştüm bu sayfalarda ama Sırrıcemal’in de Zehra gibi detaylı bir intikam planı içerisine girmeden intihar etmesi de yüreğimi burkmuştu ve kitabın son sayfasına kadar Suphi’nin bunu öğrenip vicdan azabı çektiğini görmeyi çok beklemiştim, ne yazık ki böyle bir şey olmadı. Zehra hırsının, Suphi uçkurunun, Sırrıcemal aşkının ve Üryani ise kibrinin kurbanı oldu. Üryani’nin ölümü beni hiç şaşırtmadı ve günümüzde kadın cinayetlerinin hala aynı hastalıklı ve doyumsuz ruhlara sahip Suphi gibi yaratıklardan kaynaklı olduğunu gösterdi. Ve en
ironik olanı da kitapta herkesin ölüp de bu “hastalıklı ruhun” hala bir yerlerde öyle ya da böyle yaşamaya devam edecek oluşuydu. Olan zavallı anacığına oldu..
Kitap bana adım dolayısıyla hediye olarak geldi. Konusunu ve karakterleri biliyordum. (YKS sağ olsun) İlk naturalist roman ve psikolojik roman denemesi olması hasebiyle kitabın adı çokça geçiyor edebiyatta. Ama okurken çok keyif aldım. Dili sayesinde çok kolay okunuyor, olaylar da çok hızlı ilerliyor. Bence ibretlik bir hikaye. İnsanın nefsine köle olmasıyla neticede köle gibi aciz ve biçare duruma düşmesi; kıskançlık, vesvese ve intikam duygularının kişiyi ne denli etkilediği, çıkmaza süreklediği anlaşılıyor. Okurken yer yer sinir krizlerine girdim. Suphi'ye sövdüm durdum. Zehra'ya kızdım nasıl hala sevebilir diye. Sırrıcemal'e de Zehra'ya da Üryani'ye de hele Suphi'ye hiç üzülmedim. Üzüldüğüm tek karakter, oğlunun iyiliğini düşünerek ona en büyük kötülüğü eden zavallı Münire'ydi.
#OKUDUMBİTTİ
#KitapYorumu
#AzizNesin
#TekYOL
Aziz Nesin'den harika bir romanın daha sonuna geldim
Paşazade, elli yaşın üstünde sabıkalı bir sahteciydi. Tek yol olarak sahteciliğe kendini itildiğine kendini bile kandırmış bir sahteciydi.
Paşazade cezaevinde anlatıyor, Nesin dinliyor. Zaman zaman şüpheye düşüyor, uyduruyor mu diye? Çünkü öyle şeyler anlatıyor ki gerçek olması imkansız.
"Hep te senin başına mı geldi bunlar?" diye soruyorlar. Öyle ya bu kadar kismetsiz, bahtsız adam olur mu? İnanması zor geliyor herkese. Paşazade ise bir hikayeyi bitirip, diğerine geçiyor.
Paşazadenin her bir hikayesi bir roman değerinde sadece Şeyh Uryani maceralarından tek bir roman yazsa Türk mizahının en büyük eseri olabilirmiş.
Her yaptığından ceza almış ta, bir tek sahte Atatürk'çulukten ceza almamış. Bu da ironik. Çünkü Atatürk'çülüğün sahteciliği serbest.
Aslında Aziz Nesin toplum olarak kandırılmaya ne kadar müsait olduğumuzu göstermeye çalışıyor. Bunu yaparken hem güldürüyor hem de düşündürüyor.
Aziz Nesin yaşadığımız toplumu analiz etme yeteneğine sahip ender yazarlardandır. Eğer onunla tanışmamışsanız bir kitabını alıp hemen okumalısınız.Şiddetle tavsiye edilir.
#Alıntı
" Çalınca milyonla, milyarla çalacaksın ki büyüklüğün belli olsun. Öldürünce bir kişiyi, iki kişiyi değil, savaş çıkarıp milyonlarca insanı öldüreceksin ki , adın katile değil kahramana çıksın da alanlara heykellerin dikilsin."
Kitapla kalın
Düş İçinde Düşle ArayışBidünyakitapgrubu
Öncelikle şunu belirtmek isterim ki, kitabın büyülü gerçekçilik ya da postmodern edebiyatın güzel örneklerinden olduğuna ve bu akımları ne derece yansıttığına dair güzel değerlendirmeler yapılmıştır/yapılacaktır düşüncesiyle bu konulara değinmeyeceğim. Edebi türler okuyucusu olarak kurgu ve işleyiş bakımından çok beğendiğimi ifade etmek isterim yalnızca.
Fikri bakımdan varoluş felsefesini ya da epistemolojisini yeterince yansıtamadığına dair yorumlara katılmıyorum. Evet, eserde Descartes felsefesinin etrafında bir kurmaca kurmuş olsa da kurmacanın fikri tezahürlerinin tamamen yazarın varlığa ve bilgiye bakış açısının şekillendiği yerden kaynaklandığını düşünüyorum. O yer de, kadim kültürel öğelerin ve tasavvufun içkin olduğu “Divan Edebiyatı” felsefesi oluyor kanaatimce.
Örneğin kitabın pek çok yerinde bilmenin ya da bilginin “keşfetmek (okumak)” suretiyle elde edilebileceğini okuyoruz ki bu beşeri sistemle okuma değil, peygamberi bir okuma olan ümmiliktir. İnsanı, börtü böceği, dünyayı, kainatı okumaktır. Ben bilgiyi deneyimle mi elde ederim ya da var olan bilgilerim deneyim ürünü müdür yoksa varlığımla mı gelir ayrımı yok kitapta. Gördüklerim/bildiklerim velev ki gerçek olmasın benim dünyaya geliş amacım bir "arayıştır" ve ben bilmeyi kutsal kabul ediyorum. Varlığın bilgisini “ister gerçek olsun ister düş” ben bu dünyada arıyorum. Çünkü benim aklım bu dünyayı tahayyül edebiliyor. Dolayısıyla ben, akli melekelerimin tahayyül ve idraki nispetinde öğrendiklerimi tartıp işlemekle mükellefim vurgusu var. Bu noktada da “arayabilme” kabiliyetine değiniyor yazar;
"..bir hazineyi sessizce arıyorlardı. Hazine onları bir mıknatıs gibi kendine çekiyor, ama pusulaları olmadığı için onlar bu çekimin yönünü kestiremiyorlardı. Aradıkları şey hem her yerde hem de hiçbir yerdeydi.
basımıza ne geldiyse suphinin y#vsakligindan burda zehranin hirsini sinirini kıskanclıgını suclu gorenler varsa da ya da sirf bu yuzden suphinin yaptiklarini normallestiren varsa da hicbi sey demiyom adam kendi kendini batirdi yerin dibine soktu uryani de tam bi girlboss gercekten yazilmis en iyi karakterlerden oldugunu dusunmekteyim