Bir yere doğru yürürken annemin elimi sıkıca tuttuğu günleri hatırlıyorum. Elimi asla bırakmazdı. Bazen elim acıdığında, çaktırmadan elimi serbest bırakmaya çalıştığım anda annem bana yan yan bakarak "Çabuk elimi tut!" der ve ardından "Biz bir alieyiz, el ele yürümeliyiz!" diye de eklerdi. Diğer elimde ninemin elindeydi. Yani ben hiç terk edilmedim. Kafamın durumu berbattı ama ruhumun hiç zarar görmemesi, her iki tarafımdan ellerimi sımsıkı tutan iki el sayesinde olmuştu