ş
@user3081108
üzülme, bazen mecbur kalır insan
Lise
2 Şubat
56 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
bu kitabı yıllardır bekliyorum. bu seri benim için o kadar ayrı bir yerde ki. baş ucu kitabım gibi bir şeydi. moralim bozulduğunda üzüldüğümde kendimi akşam bu kitabın başında bulurdum. yıllardır yazarın bu kitabını yazmasını bekliyorum. satışa açıldığı gibi aldım. geldi ve okudum. içim o kadar buruk ki. her şey sonunda tamamlanmış. yıllardır acı çeken nil sonunda mutlu. bir zamanlar travmam olan sözün kitabın sonunda başrol karakterden espri gibi duymak beni ağlarken güldürdü. benim için her şey tamamlandı. AĞLAMAKTAN OKUYAMADIM. ama çok güzeldi kesinlikle öneriyorum. mutlu olduklarını ve kavuştuklarını bilmek beni çok değişik duygulara götürdü. yazara teşekkür ederim bize nil’in hakkettiği mutlu sonu verdiği için. bu arada pamire de aşığım.
Sabahattin Ali’nin şu ana kadar okuduğum kitaplarından en beğenmediğimdi. Öncelikle Ali’ye çok üzüldüm, Kübra’ya çok üzüldüm. Yusuf bana göre çok pasif bir karakterdi yani hiç baskın bir tarafı yoktu. Hep kendini ezdirdi. Kitabın başlarında Şahinde bile onun lafına uyarken bir anda Salahâttin bile onu kale almamaya başladı. O yüzden hiç ısınamadım ve bence duyguları konusunda korkaktı. Çoğu şeyi daha çok küçük olmasına rağmen Muazzezden bekledi ve ona göre bir adım attı. Ayrıca bence Muazzezi gerçekten sevmedi. Çünkü evlendiklerinde bile hala ilerde bir zamanda Kübra’yla karşılacaklarını ve hikayelerinin tamamlanacağını düşünüyordu bu da beni kitaptan soğutan etkenlerden biri. Şahinde hayatımda okuduğum ve yaptıkları yüzünden ağzımın açık kaldığı karakterlerden biri oldu. Bir anne para uğruna daha çocuk olan kızına bunları nasıl yapar? Muazzez’e de üzüldüm aslında, daha hayatının baharında hiç bir şey görmeden, annesinin pisliği yüzünden göçtü bu dünyadan. Olan gariplere oldu. Çok beklentiyle başlamıştım Sabahattin Ali yazdığı için ama maalesef bu beklentilerimi karşılamadı.
çok severek okuduğum serinin final kitabı olması dolayısıyla baya yüksek beklentilerle başladım. artık her şey açıklanmaya başladığı için sindire sindire okumam gerekti ve baya uzun sürdü diğer kitaplara göre. kitabı okurken çok ağladım. gerçekten aşırı ağladım çünkü karaca’yla empati yaptım ve mahvoldum. asla sonu beklediğim gibi değildi. çok yarım kalmıştı ve bazı sahnelere üstünkörü değinilmesi hevesimi kaçırdı. yan karakterlerin yaşadığı olaylar bile basitinden iki sayfa sürerken başrol karakterlerin neredeyse üç kitaptır beklediğimiz sahnesine sadece bir paragraf yer verilmişti. o sahneyi doya doya okumak isterdim. onun dışında dediğim gibi aşırı yarım sonlu. yani final olduğunu bilmeyen biri okusa, devam kitabını bekleyebilir ki ben final olduğunu bile bile okudum ama yine de bekliyorum devamını :’)
son zamanlarda beni bu kadar etkileyen ve ağlatan bir kitap okumadım. normalde inceleme yapmam fakat az önce bitirdim kitabı ve kayıtsız kalamadım. zaman zaman ara versem de genel olarak güzeldi, sonu beni şoka uğrattı zira hala gözlerimde yaşlarla yazıyorum. ağır dram sevenler eminim bayılacaktır. güzeldi asla unutamayacağım kitaplar sıralamasına baya yüksekten giriş yaptı. yazarın kalemine sağlık.
