Canım sıkılıyor
Terastayım; sigara, bira
Ve sadece seni yazdığım kağıt, kalem
Fenayım ben, aşktan anlamayana vebayım
Ve sen hariç tüm aşıklara devayım ben!
Bu manzarada yokluğundaki ilk Kasım
Üşüyorum üstümde sensizlik hırkası
Ve bu gece başım çatlayacak gibi
Merak etme kötü olsam da bur'dan atlayacak değilim
Bütün umutlarım senin olsun şair, ben artık ölmek istiyorum...
Bilsen nasıl üşüyorum,
Al şu ellerimi ısıt biraz
Ya da al götür bu soğukları
Bu yağmurları
Görmüyor musun beni öldürecekler artık
Beni öldürecekler diyorum sana
Geçmiş gelecek bütün yıllarım
Bütün umutlarım senin olsun al
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
seni, anlatabilmek seni.
iyi çocuklara, kahramanlara.
seni anlatabilmek seni,
namussuza, halden bilmeze,
kahpe yalana.
ard arda kaç zemheri,
kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.
dışarda gürül gürül akan bir dünya...
bir ben uyumadım,
kaç leylim bahar,
hasretinden prangalar eskittim.
saçlarına kan gülleri takayım,
bir o yana bir bu yana...
seni bağırabilsem seni,
dipsiz kuyulara,
akan yıldıza,
bir kibrit çöpüne varana,
okyanusun en ıssız dalgasına
düşmüş bir kibrit çöpüne.
yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
yitirmiş öpücükleri,
payı yok, apansız inen akşamlardan, bir kadeh, bir cıgara, dalıp gidene,
seni anlatabilsem seni...
yokluğun, cehennemin öbür adıdır.
üşüyorum, kapama gözlerini...
Kırıklar
Aptallık ediyorum bazen,
Senin için üşüyorum ve yanıyorum.
"Gerçek değil, bu kadar büyük değil" diyorum kendime;
Söylemiş, yapmış olamazsın.
Üstüne basamazsın kırıkların bu kadar;
Tuz serpip limon sıkamazsın.
Dileklerimin hepsini yalanlara ithafen söylüyorum;
Kâbusların gerçekliğine,
Rüyaların yalanlığına...
Bekliyorum, "sondu" diyorum.
Sonra sonsuzlaşıyor sözcükler;
Durgunlaşıyor ve asla yerini bulamıyor.
Kırıklar alıyor yerini;
Beklentiler, suçluluklar...
Kırıklar kalıyor geriye.
Üşüyorum
Ne seni anlamaya yetti zaman,
Ne beni anlamana.
Dereden tepeden konuştuk;
Havadan sudan, giyimden kuşamdan,
Ölümden, yaşamdan,
Bir olmaktan, ayrılıktan, yalnızlıktan, kalabalıktan,
Filmlerden, kitaplardan, mutluluktan, gözyaşından...
Ellerin iç dünyasından söz ettik.
Bu dünyayla başkalarının dünyasıydı uzun uzun anlattıklarımız,
Bir de dost, arkadaş muhabbetleri...
Kendi dünyamızdan söz etmedik hiç.
"Başımı alıp dağlara çıkacağım,
Avazım çıktığı kadar haykıracağım.
Dağlar, taşlar mı utanacak gözyaşlarımdan?
Beni onlar anlayacak," derken;
Ben "Sen anla" diyordum aslında.
Baktın öylece, anlayamadın.
Teselli edecek sözler aradın,
Çığlığı duyamadın.
Suskun olduğum günlerde yüreğimin neden buz tuttuğunu düşünmedin hiç.
Girip gözbebeklerinden bana bakmaya zaman mı yok, yürek mi, bilmiyorum.
Ben beni anlatmaya yetmedim, biliyorum.
Seni anladım mı yeteri kadar, şimdi düşünüyorum...
Sar beni
Üşüyorum..
Yıldız KENTER