Gece Yolcusu
@utelips
Yaşadıklarımın yükü omuzlarıma ağır geldiği zamandan beri farklı kitaplar okuyup hiç bilmediğim dünyalara dalıyorum.
Ars longa; vita brevis!
İngilizce Öğretmeni
Boğaziçi Üniversitesi
İstanbul
1 Eylül
8 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
(Hiçbir spoiler yoktur; gönül rahatlığı ile okuyabilirsiniz.)
Ben kitaplara ve kitap okumaya aşık bir insanım. Çoğu zaman üslup itibari ile daha minimal olan eserleri okumayı tercih ettim hep. Kendimi bildim bileli okurum ve bu hiç değişmedi. Ancak söz konusu Dostoyevski olduğunda hiç bilmediğim deryalara can simidim olmadan girmeyi bir gelenek haline getirdim. Aslında onun karaladığı satırlar arasında debelenerek yüzmeye çalışmak çok hoşuma gidiyor. Zira, başladığım her yeni cümlede ‘Acaba bu defa hangi bilinmezliğin içine dalıyorum?’ sorusunu sorarken buluyorum kendimi.
‘Yer Altından Notlar’ da her ne kadar okursam okuyayım, hep bir yerlerde bilinmez bir köşesi kalan ve Ateş Fedya’nın düşünce şeklini ana hatlarıyla yansıtan bir eser benim için. Eğer sizler de bu ufak mikrokozmayı okumaya karar verirseniz; karşılaşacağınız yegâne şey türlü çileler çeken ve her defasında kendini harcamanın eşiğine gelen bir karakter olacaktır. Esas oğlanımızın en ön saflarında ve silahsız çarpıştığı bu savaş bir varoluş savaşıdır bana kalırsa. Tüm bunların yanında kitabın anlatıcısı ve aynı zamanda da ana karakteri ile yazar arasında birçok paralel çizmek de mümkündür. Çünkü çevresi tarafından türlü alaylara maruz bırakılan Dostoyevski de kendini dinlemek adına çekildiği yer altında türlü keşmekeş ve buhran ile uğraşmak zorunda kalmış. Tıpkı esas oğlanımızın yer altında yaşadıkları gibi…
Eserin yapısal özelliklerine gelecek olursam eğer; söyleyebileceğim ilk şey kitabın konusunun ‘benliğin parçalanışı’ teması etrafında şekillendiğidir. Dikkat ederseniz bilinçli bir şekilde daha kapsayıcı bir ifade olan ‘eser’ kelimesini kullanıyorum çünkü bu parçayı roman etiketi altında kategorize etmenin ne kadar doğru olduğu konusunda bazı çekincelerim var. Bana kalırsa bu yazını daha çok bir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
(Hiçbir spoiler yoktur; gönül rahatlığı ile okuyabilirsiniz)
Edebiyat ile ezelden beri bir savaş halindeydim ben. Yalan yok ya okumayı da pek sevdiğim söylenemezdi. Kitaplara karşı olan tavrımdaki değişimi de üniversite yıllarında eserlerini okuyarak kalemini tanıma fırsatı bulduğum Woolf’a borçluyum. Bana sorarsanız yaşadığı dönemdeki kadın yazarların sesi aslında Virginia Woolf. Benim için sadece bir yazar değil aynı zamanda verdiği savaş açısından örnek alınabilecek bir rol model kendisi. O dönemlerde kadın yazarlar kalemlerini oynatmaya korkarlarken ve çoğu eserlerini anonim olarak yayınlarlarken, Woolf olağanüstü bir cesaret gösterip dönemin dogmatik kadınlık anlayışının yıkım sürecini başlatan ilk adımı atabilmiş (Cesaret kelimesini özellikle seçtim çünkü o dönemlerde kadınlar sadece ev işleri ile ilgilenen ve çocuklara bakıp erkeklerin cinsel ihtiyaçlarını karşılayan birer araç muamelesi görürlermiş ve öyle bir ortamda bu geleneksel rolleri reddetmek de imkansız bir durum olarak görülürmüş). Bunun ardından da altında 'Virginia Woolf' imzası bulunan her eser bir farklılığı beraberinde getirmiş ve dönemin okurlarını kendi güvenli bölgelerinden alıp bambaşka diyarlara bırakmış (Bahsettiğim bu adım ve kadınların o zamanlarda toplumda nasıl yer aldığı hakkında daha fazla kaynak incelemek isteyen arkadaşlarım bana ulaşabilirler).
Jacob’ın odası da her satırında Woolf’un cesur kaleminin açıkça hissedildiği ve var olan edebi geleneklerin birer birer yıkıldığı bir eser. En basit hali ile bu kitabın ardındaki amaçlardan birisi de düz yazı ile şiir arasındaki farkı kapatmak olmuş ki 1900'lü yıllarda böylesi bir hamle uçurumdan atlamaktan farksızdı. Bu odanın detaylarında kaybolmak isteyen arkadaşlarıma şimdiden minik mi minik bir uyarıda bulunayım: bu kitap pek de kolay
