ada
@uuubermenschhh
Suç ve Ceza1000Kitap
Romana geçmeden önce biraz yazarından bahsetmek istiyorum. Fyodor Mihayloviç Dostoyevski, 1821 yılında Rusya’da dünyaya gelmiştir. Babası yoksullar hastanesinde çalışan, ayyaş bir eski ordu cerrahıdır. Annesi ise bir tüccar kızıdır ancak hastadır. Dostoyevski daha 15 yaşındayken annesini kaybetmiştir bunun üzerine doğduğu yer olan Moskova ile manevi bağları kopar ve katı disipliniyle bilinen Petersburg’daki Askeri Mühendislik Okuluna girer. Okul arkadaşları Dostoyevski için “sert mizaçlı” ve “sinirli” der. Petersburg’da hayatının büyük bölümünü kitap okuyarak ve hayat üzerine düşünerek geçirir. Dünya edebiyatının önemli isimleri ile tanışır. Mühendislik Okulundan başarıyla mezun olan Fyodor yine Petersburg’daki İstihkâm Müdürlüğü’nde göreve başlar. Ancak bu meşguliyeti çok kısa sürer. Bir yıl sonra, 1844’te, yazar olmaya karar vererek, askeriyedeki görevinden ayrılır. 1845 yılının Mayıs ayında, Dostoyevski henüz daha bir üniversite öğrencisiyken tasarladığı ‘’İnsancıklar’’ adlı ilk romanını bitirir. ‘’İnsancıklar’’ 1846 yılında yayımlanır ve büyük ilgi görür. Sonrasında da birçok roman kaleme alan yazar en başarılı yapıtı olan Suç ve Ceza’yı 1866 yılında yazmıştır ve aslına bakarsanız bu romanın yazılmasının trajikomik bir hikayesi vardır. Dostoyevksi o dönem büyük bir kumar borcu batağına düşmüştür, bunun verdiği telaşla yayıncısına ‘’bir suçun psikolojik çözümlemesini’’ konu alan bir roman tasarısından söz eder. Tabii Dostoyevski’nin o sırada umrunda olan romandan çok yayıncının vereceği avanstır. Dostoyevski, “Suç ve Ceza”yı para isteyen alacaklıların onu borçlular hapishanesine göndereceklerine dair savurdukları tehditler arasında yazmaktadır. Alacaklılara hapse girerse yazamayacağını, dolayısıyla borçlarını ödeyemeyeceğini söyler. Çareyi Petersburg’u terk etmekte
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
ölmek ve ölmek…Edebiyat
Ölmek… Basit bir eylem aslında. Herkes için ortak bir son. Fakat insan aklı kendi içinde bunu fazlaca yüceleştirir. Bu kitapta da bunu çok rahat görebiliyoruz.
İvan İlyiç, hayatı boyunca kurallara uyan, çevresi tarafından saygı gören, sevilen bir adam olmuştur. Ancak bu hayatının bayağı olması gerçeğini değiştirmez. Basit insanlar gibi basit şeylerden hoşlanır, basit şeylerden üzülür, kaybolmuş hisseder. Gelgelelim herkes için geçerli olan ölüm onun kapısını da çalmıştır. Son zamanlarında bu “saygın” hayatının iç yüzünü düşünmeye başlar. “Saygın” çevresini, “saygın” işini, “saygın” kendini sorgular. Yaşamında emek verdiği insanlara dönüp bir bakar. İşte o anda anlarız İvan İlyiç’i
Sahi ‘sürdürdüğümüz yaşam, sürdürmemiz gereken yaşam’ mıdır? Her şey dört dörtlük olsun diye uğraşırken kendimizi kaybederiz çoğu zaman. Çünkü beklentileri vardır insanların. Fakat ölmek zamanımız yaklaştığında o “beklentisi olan insanlar” zorunlu bir acımayla çevremizde dolanıp durur. Yaşam onlar için devam eder, ölecek olan bizizdir…
Kitabın sonunda Zézé ölmedi, yaşadı.Yaşamak istediğinden değil buna zorunda bırakıldığından dolayı yaşadı. Oysa o Portuga’nın yanına, gökyüzüne gitmek istiyordu…
