Üzmem kendimi
Kitabı neden okudum? Belki babamın kaybı için hissettiklerime benzer duygular bulurum, yazar şifalanırken ben de kuyısından nasibimi alırım … Betimlemeleri , bahçıvan ,bahçe benzetmeleri güzel ve akılda kalıcı ancak beni daha fazla üzmekten ,kalanlar için evhamlandırmaktan başka bir işe yaramadı
Ayrıca sayfa 132 deki bazı babaların adalarda perilerle eğlenmesi kısmı beni gündem konusu olan Amerika’daki adaya götürdü . Neden periler, ne adası? Yazara mail attım ama cevap yok
Merhabalar
Bugün canım arkadaşımın beni ilk tanıştırdığı kitabı Lizge ile geldim. @nurayergen herşey bir yana gerçekten kalemini çok seviyorum. Kurguları hikayeleri birbirinden güzel ve özel.
" Lizge....
Dağ çiçeği....
Koşulsuz kartsız her mevsim açan çiçek."
Lizge felçli annesi ve özel kardeşine bakar ve onların sevgisine tutunarak babasından gelen her türlü ş*ddete göz yuman bir kız.
Annesinin o halini hiçe sayan babası eve bir kadın getirince Lizge artık durmaz. Babasına onun gibi karşılığı verip evden atıyor. ( keşke bende orda olsamda daha fazlasını yapsam demeden duramıyorum.)
Babasının zülmünden kaçıp başına daha fazla felaketler gelmesinden korkarak Demiroğulları konağına sığınır. Bilir onlar herkese özellikle mazlum kimselere el uzatırlar.
Demir ağa Lizge'nin bu derdine derman olmak ister ve ailesiyle birlikte onları İstanbul'a yerleştirir.
Baran sonradan kendini sevdirsende şuan sana sinir oluyorum.
Diyarbakır'dan İstanbul'a uzanan serüven devam etmektedir.
Demir ağa Lizge ve ailesini oğlu Baran'a emanet etmiştir.
Ama Baran biraz ukala, biraz kendini beğenmiş birisi. Ya Baran şimdilik sen kendini cam dan aşşağı at beni uğraştırma lütfennnn.
Neyse Lizge artık Demiroğulları ile işe başlar. Yani Baran'la çalışıyor. Baran iş konusunda oldukça titiz, kadınlar tarafından ilgiye boğulmuş, kadınlara güvenmeyen çapkın mı çapkın bir iş adamı.
Ördü kader ağlarını Baran ağa artık sevmek ister ve Lizge ne yapacağını şaşırır.
"Sevmeyi bilmiyorum."
"Bana sevmeyi öğret."
"Bana sevmeyi öğret ki acıtmadan, canını yakmadan seni sevebileyim."
"Korkuyorum,"
"Bende korkuyorum"
"Üzersin beni"
"Öğretirsen üzmem"
"Yakarsın beni"
"Ben yanmadıkça seni de yakmam"
Bu güzel hikayeye şans verin isterim.
Tamam, Belki de Öküzüz Ama… Amasını bir de bize sorun! Bir erkek olsam bu kitabı okuyunca ne hissederdim diye düşünüp ilk kez bir kitabı erkek gözüyle yorumlayacağım size. Bence sırf bu yüzden bile okunur önce bu yorum ve bana bunu yaptıran bu kitap
Erkekler ve ilişkiler… İşte yıllardır çözülemeyen, çözülmek istendiğinde de genellikle “Tamam ya, boşver!” diye ertelenen koca bir muamma. Fatih Öztaş’ın Tamam Belki Öküzüz Ama kitabı tam da bu noktaya parmak basıyor: Erkekler gerçekten öküz mü, yoksa sadece yanlış anlaşılan masum boğalar mı?
Şimdi şu konuda anlaşalım: Her erkeğe “öküz” demek haksızlık olur. (Tamam, bazen hakediyoruz ama her zaman değil!) İlişkilerde erkeklerin üzerine binen sorumlulukları düşündüğümüzde, bazen öküzleşmek kaçınılmaz oluyor. Düşünün mesela, bir kadın erkek arkadaşına “Konuşmamız lazım.” dediğinde adamın iç sesi şu şekilde yankılanıyor:
1. “Ne yaptım acaba?” (Yüzde 90 ihtimalle hiçbir şey yapmamıştır ama içgüdüsel bir suçluluk duygusu ağır basar.)
2. “Hangi yanlışımı yakaladı?” (Yakalanmasa bile kesin bir şey vardır.)
3. “Bu konuşmadan sağ çıkabilecek miyim?” (Çıkamayabilir. Lütfen dualarınızı eksik etmeyin.)
Kadınlar ilişkilerde detaycıdır. Gözlerinin önündeki minicik tozu bile fark ederler. Erkekler ise olaylara daha yüzeysel bakar. Onlar için açım demek sadece yemek istemek anlamına gelirken, kadınlar “Sence ben kilo aldım mı?” diye sorduğunda olayın içinde beş farklı psikolojik test barındırır.
Fatih Öztaş’ın kitabı işte tam da bu tatlı trajediyi anlatıyor. Erkeklerin kendilerini bir boğa gibi görüp daha doğrusu kadınlar tarafından güçlü boğalar olarak adlandırılıp arzulandıktan sonra , ilişkiye girdiklerinde yavaş yavaş evcilleşerek hatta hadım edilerek öküzleşmelerini esprili bir dille ortaya koyuyor. Kitabı okurken sürekli “Aynı
@ayse_betil kaleminden hayata dair öyle vurucu tespitlerin olduğu bir eser okudum ki her satırı çizsem olurdu.
Kitap öykü, şiir ve deneme türlerinin harmanlanması şeklinde oluşturulmuştur. Sevdiğim bu türlerin bir arada yer alması okurken çok hoşuma gitti ve aralarda soluklanma, durup okuduklarımı sindirme imkanı verdi bana.
Çok yönlü bir sanatçı ruhu taşıyan yazarımızın çizimlerini hem kapak tasarımında hem de kitabın içinde görmek de ayrı bir güzellik oldu.
Samimi, akıcı, sorgulayıcı ve düşündürücü üslubunu ve noktalama işaretleriyle yaptığı oyunları ben çok beğendim ve kitabı zevkle okudum. Her başlıkta kendimden, toplumumuzdaki insanlardan, yaşanan olaylardan bir parça buldum. Yazarımızın yansıttığı kişi portreleri her ne kadar edebi olsa da çok gerçekçiydi. Bu bizlere gözlem gücünün çok kuvvetli olduğunu gösteriyor.
İçime sinen, doyurucu, düşündürücü bir okumaydı.
Gönülden tavsiye ederim.
Sizlere çok sevdiğim alıntılardan bir kesit bırakıyorum:
“ Açlıktan, susuzluktan, uykusuzluktan ölebilirsin.
Ya özlem? Özlemden ne olursun ne de yaşayabilirsin özlemle. Arafta kalmak zor, şüphesiz.”
“Bilirsin başımın çaresine bakarım ben,üzmem kimseyi, sorun çıkarmam,dert yanmam,ağlamam.”
“ Hep doğrunun peşinde koştum durdun; okudun, düşündün, yazdın…Hayatını doğru ve düzgün yaşamak için bin tane bedel ödedin. Kendine saygı duyuyorsun bu da bir şey ama pratik hayatta işe yaramıyor… Bencilmişsin…Sanki onlar bencil değil. Bencil olmayan insan mı var?Söylesen, kendilerini savunmak için konuştukça konuşurlar ki hepsi safsata ama senden insanüstü bir sabır, anlayış ve gayret beklerler. Sevmiyorsun insanları.İnsanlığı seviyorsun sen,insanları değil. Çok sıkıldın;yorgun ve bıkkınsın.Kendine vakit ayırmak istiyorsun.Kimseye tahammülün yok.Bu haldeyken kendine de…”
“Evlerden birinde
"İşitiyor musunuz; dalgalar O'nu zikrediyor, kuşlar O'nu zikrediyor ve rüzgâr O'nu zikrediyor. Kâinatta bir kitap var Sultanım ve O'nu söylüyor dili olan ya da dili olmayan her ne varsa ..."
Nefsinizle tanışmaya hazır mısınız?
Nefsini yenebilmek için her şeyini kendini bile geride bırakan bir adamın hikâyesi bu. Allah'a dost olmak isteyen bir nefsin hikâyesi. Aziz Mahmut Hüdai'nin.
Nefsini tanıyıp içinde onun sesini ayırt edebilmek isteyenlere.
"Ben üzmem insanları. İnsanlar hüzünlensin istemem. Zira hüzünlenen insan Allah'ı hatırlar."
Hadese çağrı: Persephonu fln boşver o kız seni üzer. Ben üzmem.
Ya tam diyosun ki güzel kurgulu ,akıcı bi kitap buldum ve Yunan mitolojisi temalı yani daha ne olsun dimi. Sonra böyle güzel güzel okuyosun ve TAK şımarık,her şeyi kendinin en iyi bildiğini sanan kız karakterimiz giriyo. Persephone un kendince tripleri dışında kitabi çok sevdim . Tanrı ve tanricalarin hikayede konumlandirilmasi güzeldi bence modern dünyaya fln uyarlaması çok iyi yapmış yazar. Ayrıca HADESE BAYILDIM adami şuan 92838 paragraf övebilirim . En azindan sevdiği insanı dinleyip kendi hatalarını düzeltmeye çalışan bir erkek karakter olarak bayıldım. Persephone un sonunda ezik kompleksinden kurtulduğu kısımlarda kıza da çok ısındım. Bu arada sen Tanrıçasın yaw GAZETECILIK nedir? Ben olsam kendi köşemi çoktan yapmıştım yeralti dünyasına dhdjdjkdke. Yine de genele bakınca kitabi baya sevdim . Tavsiye ederim️