uyuyamadığım gecelerin sabahında
gözaltlarımdan mor çocuklar doğardı
mor çocuklarıma ninni söylerdi sabah ezanları
fırtına ters çevrilen şemsiyelere benzerdi
duaya açılan avuçlarım
avuçlarıma kar yağardı
kimi zaman tipi..
kaç kere avuçlarımda mahsur kaldım
birkaç kış geçti Pollyanna
ben hep mahzun kaldım..
- Didem Madak
sanki denizin dibindeki ormanlarda dolaşıyordu. canavarca bir dünyada yolunu kaybetmişti. yalnızdı. geçmiş denen şey ölüydü, geleceği hayal etmeye olanak yoktu..