Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş...
Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim...
Bu eksik sana değil, bana ait...Bende inanmak noksanmış... Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanamadığım için, sana aşık olmadığımı zannediyormuşum... Bunu şimdi anlıyorum. Demek ki, insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar... Ama şimdi inanıyorum... Sen beni inandırdın... Seni seviyorum... Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum...
Yalnız içimde müthiş bir boşluk hissi vardı hayatımın en dolu en manalı zannettiğim bir devresi birdenbire boşalmış,bütün manasını kaybetmişti.En tatlı emellerinin tahakkunu gördüğü bir rüyadan acı hakikate uyanan bir insan gibi içim çekiliyordu.Ona hakikaten dargın değildim; asla kızmıyordum.Sadece müteessirdim..