Sabahtan akşama kadar bir şey olmasını beklerdiniz ancak tek bir şey olmazdı. Bekleyip dururdunuz. Hiçbir şey yaşanmaz. İnsan bekler de bekler; şakaklarına ağrılar girene dek düşünür de düşünür. Hiçbir şey olmaz. Yalnız kalır. Yalnızdır. Yapayalnız.
Gelgelelim bu düşünceler ne kadar soyut görünseler de destek alabilecekleri bir noktaya ihtiyaçları vardır, eğer bu desteği bulamazlarsa kendilerince delirmişçesine dolanmaya başlarlar. Düşünceler dahi hiçliğe uzun süren tahammül edemez.
...sessizliğin karanlık sularında, camdan bir fanusun içinde kalmış bir dalgıçtan farksızdım, beni dünyaya bağlayan iplerin tamamen kopmaya başladığını ve o sessiz derinlikten asla dünya çekilemeyeceğimi fark ediyordum...