Sabahleyin ağzına kadar dolu sınıfın
yoksul evlerini anımsatan berbat havasında onun ensesinden yükselen iç açıcı taze sabun kokusunu nasıl içime çektiğimi unutmuş değilim henüz.
O andan başlayarak Demian’la aramda yine bir bağ kurulmuştu.Ve ne tuhafsa, ruhumda Demian’la bir birlik ve beraberlik duygusu uyanır uyanmaz, bunun sanki
bir tılsımla mekânsal plana aktarıldığını görmüştüm.
Tüm sevdiklerimizin bizi terk ettiğini
görüp ansızın çevremizde evrenin yalnızlığını ve ölümcül soğukluğunu hissederiz, çocukluğumuz çürüyüp dökülür, çöker, yıkılır yavaş yavaş. Pek çok kişi bu sivri kayaya bindirir ve bir daha kurtaramaz kendini, bir daha geri gelmeyecek geçmişe, yitirilmiş cennetin düşüne, tüm düşlerin bu en haini ve acımasızına sarılıp kalarak acılar içinde kıvranır.