Vermek zorunda olduğun mücadelenin ne denli büyük olduğunu anlayabildiğimi söylemek istiyorum. İki dünya arasında sıkışmışsın; eski dünyayı ne tanıyorsun ne de ona saygın var ama yeni dünyaya açılan kapıyı da henüz bulabilmiş değilsin.
Reklam
Kendini yaratmak büyük gurur kaynağıdır ama bir yandan da insanda temelsizlik hissi uyandırır.
Devasa bir odanın pencerelerinden bakarcasına zihninde geleceğinin alacağı şekilleri gördü. O kadar çok olasılık vardı ki içinde bir gücün yükseldiğini hissetti. Anlatacak bir sözcük bulamadı. Almanca "Ich will" sözcüğü geliyordu aklına. Ama bu 'ben', sıradan bir benden daha fazlaydı. Mercan resifi gibi, yer altında tüm gerçek varoluşu barındıran mantar ağı gibi çoklu, katmanlı, karmaşık ve derin bir duygu hissediyordu.
"Aşağılık duygusu tüm yaşamı, özellikle düşünceyi etkiler. Bunu biliyor muydunuz? Kendimize güvenimiz olmadığından bizi ayakta tutacak sağlam, sert bir sistem icat ederiz. Karmaşık olduğunu düşündüğümüzü gereksizce basitleştiren bir sistem. En büyük basitleştirmeyse basit karşıtlıklara dayanır, dünyayı siyah-beyaz görür. Ne söylediğimi anladınız mı? Zihin keskin zıtlıklar kümesi oluşturur: Beyaz-siyah, gün-gece, yukarı-aşağı, kadın-erkek. Bunlar algımızı belirler. Ortası yoktur. Dünya böyle görüldüğünde daha basittir. Zıt kutuplar arasında gezinmek kolaydır, davranış kurallarını kolayca belirlemek mümkündür. Özellikle de belirsizlik lüksünü kendine saklayarak başkasını değerlendirmek kolaydır. Bu düşünce her türlü belirsizlikten korur - kes at, her şey açık, ya böyle ya da şöyle, üçüncü çıkış yok. Aristoteles -altın buzağı."
Reklam