Ama kentin üzerine çökmüş, bir sevgilinin omzunuzda kıpırdamadan duran yorgun koluna benzeyen o bitkinlik de hoşuma gitti.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dönüş yolumu bulmak için ekmek parçalarını, kasten, bırakmadığım günlerdi; yedim onları.
Onun bu görüntüsü benim yaşamımda gece lambası gibi bir şey haline gelecek, neredeyse vazgeçeceğim günlerde beni uyanık tutacak, ona karşı arzumun ölmesini istediğimde yeniden tutuşturacak, hor görülmenin gurur türünden her şeyi yok edeceğinden korkarken, cesaret köslerini karıştıracaktı. Yüzünün görüntüsü, cepheye giden askerlerin ceplerinde taşıdığı, bir sevgilinin küçük bir vesikalık resmi gibi, yalnızca yaşamda güzel şeyler olduğunu ve onları mutluluğun beklediğini hatırlatmak için değil, bir ceset torbasında geri dönerlerse o yüzün onları asla bağışlamayacağını hatırlamak için de taşıdıkları o resimler gibi bir şey haline geldi.
Bu sözcükler benim, başarabileceğimi hayal bile edemeyeceğim şeylerin özlemini çekmemi ve başarmak için denememi sağladı.
Özel bir duygu uyandırdı bu. Sanki birisine kendi özel ibadethanenizi, taraça gibi, yalnız kalmak, başkalarını düşlemek için geldiğiniz gizli yerinizi gösteriyordunuz. Burası, sen benim hayatıma girmeden önce seni düşlediğim yer.
O geldiğinde korkuyor, gelmediğinde korkuyor, bana baktığında korkuyor, bakmadığında daha da çok endişeleniyordum.