Bizim oluşturduğumuz biçimiyle "toplum"da bana yer olmayacak, "toplum" bana bir yer vermeyecek; ama yağmurunu suçlu suçsuz herkesin üzerine fark gözetmeden yağdıran doğada, saklanabileceğim kaya yarıkları, sessizliğinde gönlümce ağlayabileceğim gizli vadiler olacak. Doğa, karanlıkta sendelemeden yürüyebilmem için geceye yıldızlar asacak, kimse beni izleyip incitmesin diye rüzgarı ayak izlerimin tozunu üstüne salacak; beni görkemli sularla yıkayıp temizleyecek, acı otlarıyla iyileştirecek.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Benim için ifade tıpkı hapishane duvarlarının üzerinden görünen, rüzgarda kımıldanıp duran siyah ağaç dalları için yaprak ve tomurcuklar gibi, vazgeçilmezdir. Şu anda sanatımla dünya arasında derin bir uçurum var; ama "sanat"la benim aramda hiçbir engel yok.
Tüm istedikleri, kendilerini anlamaya yönelik olanlar hiçbir zaman nereye gittiğini bilmezler. Bilemezler. Sözcüğün bir anlamında, tabii ki Yunanlı kahinin de dediği gibi insan kendini bilmelidir. Bilginin ilk aşaması budur. Ama "bilgelik"in ulaşabileceği en üst aşama, insan ruhunun bilinmez olduğunun kavranmasıdır. Son bilinmez, insanın kendisidir. İnsan güneşi teraziye koyup tarttıktan, ayı adım adım ölçtükten, yedi kat göğün yıldız yıldız haritasını çıkardıktan sonra bile, geriye kendisi kalır. Kendi ruhunun yörüngesini kim hesaplayabilr?
İnsan, ruhuyla ilişki kurunca, bir çocuk kadar yalın oluyor, Hazreti İsa'ın öğütlediği gibi tıpkı. Ölmeden önce "ruhuna sahip olan" insanların sayısı, trajik denecek kadar azdır. "İnsanda en ender rastlanan şey, kendine ait bir davranıştır," der Emerson. Büyük ölçüde doğrudur da. İnsanların çoğu, başka insanlardır aslında. Düşünceleri bir başkasının fikirleri, hayatları bir taklit, tutkuları birer alıntıdır.
İster şafakta, ister gece yarısı, zevk için ya da acı için okunabilecek bir cümle istiyorsan eğer, evinin duvarlarına; "Başkasının başına gelen her şey insanı kendi başına da gelir" cümlesini yaz, güneşle yaldızlansın, ay ışığıyla gümüşlensin; eğer bu cümlenin ne anlama geldiğini soran olursa "Hazreti İsa'nın yüreği ve Shakespeare'in beyni" anlamına geldiğini söyleyebilirsin.