Hepimiz çok yorgunuz
Bütün enerjimiz tükenmiş gibi sanki birileri ruhumuzu almış kimsenin kimseye tam biliyor kimse yaşadığı yerden ve yaşadığı hayattan memnun değil herkes bir yerlere gitmek istiyor ben hayata yeniden başlamak istiyorum hepimizin yüzünde yapmacık ifadeler var bir yandan kazanıp bir yandan tüketerek aslında kendi hayatlarımızı tüketiyoruz acilen bambaşka bir yol bulmalıyız
Şu telaşlarım bir bitse diyorum.
Belki uzaklara giderim..
Çoktandır gitmek istediğim yollar var..
GitmekEdebiyat
Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara..
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey..
Her şeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle “yanına almak istediği üç şey” falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Her şeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani her şeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte.
Son zamanlarda bir cümle olsaydım o kesin bu olurdu1000Kitap
“şu telaşlarım bir bitse diyorum belki uzaklara giderim çoktandır gitmek istediğim yollar var.”
ilk defa gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum.
Çok yorgunum. Sadece bedenim değil, ruhum da yorgun. Nasıl düzelecek, nereden toparlanacak hiçbir fikrim yok. Içimde sürekli bir kırgınlık var ve her geçen gün biraz daha artıyor gibi. Etrafımda insanlar var, konuşmalar var, kalabalıklar var ama ben sanki hepsinin dışında kalmış gibiyim. Yanımda gibiler ama aslında değiller. Anlaşılmadığımı hissediyorum.
Kalabalığın ortasında tek başıma kalmışım gibi.
Her şey üst üste geliyor. Birini atlatamadan diğeri başlıyor. Nefes alacak bir boşluk bile bırakmıyor hayat.
Bağırmak istiyorum, içimdekileri haykırmak istiyorum ama sesim çıkmıyor. Gitmek istiyorum bazen, her şeyi bırakıp uzaklaşmak. Ama nereye gideceğimi bile bilmiyorum. Sadece yüklerimden biraz kurtulmak istiyorum. Biraz anlaşılmak. Biraz dinlenmek.
Çünkü bu ağırlıkla daha ne kadar yürünür, bilmiyorum.
Bir ekibimiz var , hepsi çok iyi insanlar hepsininde yaşanmışlıkları var iyi yada kötü 🦹
Güzel bir divan kuruldu muhabbetler edildi çaylar içildi şarkılar söylendi mükemmel bir ekip…
Aslında bazı hayatın gerçeklerini böyle durumlarda görmemiz gerekiyormuş yada ben bu vesileyle gördüm
Ekipteki herkesin bir anısı var ayrılıklarla ,bazıları çok acı bazıları ise çok daha acı şekilde gerçekleşmiş, tabi bu kişiler kendilerinin ayrıldıkları kişileri söylemediler belkide yoktur
Unutmaya çalışıp unutamadıkları, sevmeye çalışıp sevemdikleri, her yerden engelleseler bile rüyalarından çıkmayan kişilerden bahsettiler.
Çok garip hissettim, giden illaki günün birinde döner diye düşünüyordum çok safça bir düşünce ama kabullenmek gerekiyormuş . Sanki dönecekmiş gibi yaşamak başkalarına şans vermemek çok safçaymış.
Kimileri evlilik hayali kurmuş, kimileri saçma nedenlerden ayrılmış illaki bir bahane bulmuşlar işte ama düşündüğüm şey sevmemişlermiya , birbirlerinden faydalanmakmıymış amaçları üzücü birşey..
Bende denedim başka birine gitmeyi, gittim hatta ama dedimya sanmışım gittiğimi sanmak kötü..
İçimden bir kere bile gitmek gelmedi, bir kere bile sana yakınmak gelmedi, aslında içimden seni kırmaya dair hiçbirşey geçmedi ama hisler karşılık bulamayınca böyle oluyor istemsiz refleksler…
Aslında çok uzun yazmak isterdim ama gönlümde ,ellerimde izin vermiyor
Satranç 2de belki gelmez benimde ekipteki herkes gibi kabullenmem gerektiğini daha çok anladım o yüzden sen beni anlamasanda olur..
Söylemek istediklerim çokta sevgi ifade edilemiyor maalesef
Bu yazılarıda karmakarışık yazıyorum aklımdan geçenler keşke yazıya istediğim gibi dökülebilse