ah zarifoğlu, ah zarifoğlu!
en sevdiğim şairin bu kitabını edinir edinmez heyecan ile açtım sayfaları. bir çırpıda yalayıp yutmak istedim ne kadar kelime var ise. -eh ama yapamadım nihayet.-
çünkü sevgili dostlarım, kitapta hemen hemen her cümle üzerinde düşünüyor insan. öyle ağır, öyle düşündürücü sözler var ki! sadece kendi yaşadığı zamanı değil, resmen günümüzü de görmüş de yazmış zarifoğlu.
kitapta genel olarak doğaya ve eskiye kaçışın havası esiyor. ki bence haklı olarak. zarifoğlu’nun da dediği gibi beton kaykılı bu dünyada elbet yaşanmıyor.
onun dışında belirttiğim gibi kitap yaşam üzerine çok düşündürücü. kendisine ait anıları derlemiş bu eserinde. okurken bir çok kez kitabı elimden bırakıp düşünmek, bir cümleyi defalarca okumak, bir çok satırın altını çizmek zorunda hissettim kendimi. bazen kelimeleri çokça da zorluyor zihni. şimdi dönüp sayfalara bakınca, bir çok da not aldığımı fark ediyorum kitap üzerinde.
“şâir, yaşamayı varlık ve oluşun özüne dokunan bir derinlik içinde algıladığı ve arka plandaki hikmetle anlaşarak yaşadığı için, hikmetin onun anlatımında parıldaması pek tabiidir.”
satırlarında Yaradan’ın varlığını iliklerine kadar hissediyor insan. zarifoğlu resmen özüne dönmesi için kalemiyle zorluyor insanı.
“bir kalbiniz var,” diyor, “onu tanıyınız.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
vincent van gogh. bir çoğumuzun hiç yoktan ‘yıldızlı gece’ tablosunu bildiği kulağı kesik ressam. ve onun sevgili kardeşi theo’ya yazdığı -ki bence gerek edebi gerekse resim sanatı çerçevesinde büyük ölçüde değeri olan- mektupları.
gogh’un hayatı boyunca yaşadığı tüm çalkantıları, ruhsal iniş ve çıkışları, yaptığı resimleri ne düşünerek yaptığı, yaşadığı aşkları, mutlulukları ve hüzünleri bulabileceğiniz bir kitap. benim gibi şahsi bir ilginiz var ise bu ressama okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
van gogh’un ruhsal dünyasına ek olarak sanat anlayışı da yansımış sayfalara. özellikle köylülere -saf köylülere- duyduğu derin tutku. kitapta, gerçek hayatın binalar arasında değil, namütenahi uzanan tarlalar da olduğunu sıkça belirtmiş kendisi.
şahsi fikrimi de şöyle belirtmek istiyorum ki, yaşadığı onca zorlu psikolojik sorunlara çokça iyi savaşmış. kitabın başlarında “hayatta yaşanmaya değer şeyler var doğrusu,” diyor iken, sonunda intihar ediyor. onun yaşadığı çağa kıyasla günümüzde hemen hemen çoğu insanda görülen buhranlar yaşıyor.
uzun lafın kısası, yukarı da belirttiğim gibi ressama özel bir ilginiz varsa veyahut da psikoloji temelli kitapları seviyor iseniz okumanızı tavsiye ederim.
Puan vermedi
zârif adam zârifoğlu. bu dünyadan gitmemesi gereken güzide çiçek. okurken her bir kelime üzerinde düşündürüyor insanı. inceliği, nâif ruhu satırlar arasına dağılmış sanki. o mısraların arasında gezinirsek, zârifoğlu’na rast geleceğiz sanki. şâiri çok seviyor olduğumdan mı bilmem lâkin uzun süre etkisinde kalacağım âşikar bu kitabın.
serenad•2011
Puan vermedi
zamanımızın ne kadar büyük bir cehâlet içinde geçtiğini insanın yüzüne bir tokat misâli çarpan bir kitap. insan sayfaları çevirdikçe gerek kendi milletinin gerek başka milletlerin yaşadığı bu büyük trajediler hakkındaki bilgisizliğini görüyor ve elbette utanıyor. Livaneli, her kelimesinde insanı hem hikâyeye hem de tarihin içine çekiyor ve son sayfaya ulaşana kadar da bırakmıyor. altı çizilmesi gereken sürüyle yer, araştırılması gereken çokça konunun olduğu bir başyapıt.