Bir bilgeye sormuşlar:
“İnsanları en çok ne yanıltır?”
Bilge cevap vermiş:
“Duydukları değil, duyduklarına yükledikleri anlam.”
Çünkü bazıları sözü dinler,
bazıları ise zihnindeki hükmü.
“Kendine geri dönmek ne kadar acıdır,
Ömrünü onu başkalarında arayarak geçirdikten sonra,
Çünkü bazı gidişler bizden insanları çalmaz,
Bizi kendimizden çalar,
Sonra bunu çok geç farkederiz,
Hayattaki en uzun yolun,
Kalpten kalbe giden yol olduğunu…”
İnsan gerçekten, başkasının gördüğü kadar mı vardır… yoksa kimsenin göremediği taraflarıyla mı daha gerçektir?
Belki de çoğu kişi birbirini tanımıyor aslında; sadece birbirinin yansımasına alışıyor