Babamın ışığının yanında durmuştum. Aietes’i kollarımda tutmuştum yatağım ölümsüz ellerin dokuduğu kalın, yün battaniyelerle doluydu ama o ana kadar hiç ısınamamıştım bence.
Çabuk büyüdüm. Bebekliğim birkaç saatte geçti, kucak çocukluğum da onun ardından kısacık sürdü. Sarı gözlerimle tuhaf, tiz bir sesle ağlamam yüzünden bana Atmaca, yani Kirke adını verdi.