“Ey kavmim! Şu dünya hayatı, gelip geçici bir avuntudan ibarettir. Âhiret ise, asıl yerleşilecek ve ebediyen kalınacak yer orasıdır.”
| Mü'min 39
Reklam
SecdeNamaz/Secde
Ayaklarının altında ezdikleri ve en alçak gözüyle baktıkları topraklara şerefli uzuvları olan alınlarını ve burunlarını sürterler..
Böylece şunu söylerler, Ey Allah'ım!
Sen benim Rabbimsin sen benim Sahibim ve Malikimsin senin huzurunda ben bir hiçim..Yarabbi! En şerefli uzvumu,huzurunda ayağımın altında ezdiğim en alçak gözüyle baktığım toprağa sürtüyorum Senin huzurunda hiçliğimi,sıfırlığımı itiraf ediyorum Sen Rabsin, Sahibsin,Mâliksin Ya Rabbi diye onlar secdelerine kapanırlar...
"Fiziksel acıya yapılan bu vurgu. O kadar da kötü olamaz. Küstahça konuşuyormuş gibi olabilirim ama mütevazı olmam gerekirse, en az İsa kadar fiziksel acı çektim. Ve çektiği işkence nispeten kısaydı. Bildiğim kadarıyla dört saat civarındaydı, değil mi?
Başka bir çeşit acı çekmiş olabileceğini hissediyorum. Belki tamamen yanlış anlamışımdır. Ama Gethsemane’i düşünün peder.İsa’nın öğrencileri uyuyorlardı. Son yemeğin anlamını kavrayamamışlardı. Ve sonra kanun adamları geldiklerinde kaçıp gittiler. Ve Peter onu reddetti. İsa öğrencilerini 3 yıldan beri tanıyordu.
Her anlarını beraber geçirdiler ama ne demek istediğini anlayamadılar. En son kişiye kadar onu yalnız bıraktılar. Ve tek başına kaldı.
Bu acı vermiş olmalı.
Kimsenin anlamadığını fark etmiş olmak.
Güvenebileceğin birilerini ararken terk edilmek bu ıstırap verici olmalı. Ama en kötüsü daha gelmemişti. İsa çarmıha gerildiğinde ve asılı kaldığında acılar içinde bağırdı:
“Tanrım, Tanrım!” “Neden beni terk ettin?
” Bütün gücüyle bağırdı. Cennetteki babasının onu terk ettiğini düşünüyordu. Vaaz verdiği her şeyin yalan olduğunu düşündü. Ölmeden önceki anında İsa şüphe içerisinde kaldı. Kesinlikle bu onun en büyük sıkıntısı olsa gerek?
Tanrı’nın suskunluğu."
Winter Light (1963) / Ingmar Bergman
Reklam
Reklam