İnsan hiçbir umut beslemediği zaman durumu kabullenebiliyor ama kapkara bulutlar arasından iğne ucu kadar kendini gösteren bir güneş ışını belirince bütün dünyası o ışığa bağlı oluyor...
Yaralarım bana benden daha yakınlar.Yaradan gözükmez olmuşum,öyle diyorlar.Tanrım yardım eder misin? Yaralarım; ruhumu, bedenimi ele geçiriyor.Tanrım ölmek için illa kalbimiz mi durmalı? Ben umutlarımı defnettim bu kafi olmaz mı?