Yağmur
@velatyne
kitaplarda kendimden bir iz bulmayı sevıyorum
24 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ama Gitme, Lavinia, sıradan bir aşk romanı beklentisiyle kapağını aralayanları, kendi karanlık labirentine davet eden bir eser. Elif Öner, okuyucuyu Leyla’nın –ya da onun dünyadaki diğer adıyla Lavinia’nın– zihninin derinliklerine çekiyor.
Kitap, bir yazarın kendi iç dünyasıyla, yarım kalmış bir taslağın arasında gidip gelen, kararsız ve yer yer hırçın bir ruh halini yansıtıyor. Leyla'nın, aşk acısını unutmak için 6.843 mil uzağa gitmesi, sadece bir coğrafya değişimi değil; aynı zamanda "Leyla"dan vazgeçip "Lavinia"ya dönüşme çabası. Yabancı bir barda, "Kurt" ile yollarının kesişmesi ise kurgunun o tekinsiz ve tesadüflere gebe atmosferini başlatıyor.
Okuyucular arasında ikiye bölünen bir kitap bu. Bazıları Leyla’nın o kendine has, bazen güldüren bazen düşündüren iç sesine tutulurken; bazıları anlatımın yoğunluğunu ve karakterin "bunalımlı" hallerini biraz yorucu buluyor. Ancak kitabın asıl gücü, o "zorlama" gibi hissettiren anlarında bile insanın kendi içindeki o bitmemiş hesaplaşmaları tetiklemesinde yatıyor. Leyla ve Baran arasındaki gerilim, Gözde’nin geçmişteki gölgesiyle birleşince, ortaya merak uyandırıcı bir düğüm çıkıyor.
Ama Gitme, Lavinia, "Aşkın kendisinden daha gerçek olan tarafı"nı arayanların, yarım kalmış vedaları fısıltılarla tamamlamaya çalışanların hikayesi. Eğer satır aralarında kendi iç sesinizi bulmaya hazırsanız, bu yolculuğa çıkmaya değer.
Sheridan Le Fanu’nun 1872’de yazdığı bu novella, donemine gore gercekten devrimsel bir iş. Kadın bir vampir karakter yaratmak bile o yıllarda zorken, yazarın bir de lezbiyen bir iliskiyi merkeze alması buyuk cesaret. Kitapta acık bir cinsellik yok yazar bunu yapmak yerine sehveti arzuyu ve o tekinsiz cekimi konusmalar uzerinden vermeyi tercih etmis. Bu da anlatıma daha ince, akıl oyunlarıyla dolu bir derinlik katmıs. Anlatım Laura’nın ağzından, bir gunluk okuyormusuz gibi ilerliyor. Ama dürüst olmak gerekirse, bu hikayeyi kurbanın değil de Carmilla’nın perspektifinden okumayı cok daha fazla isterdim. Kitabın en buyuk eksisi tam olarak bu. Ayrıca her sey cok hızlı olup bitiyor; o meshur gotik havayı, o kasvetli atmosferi tam olarak iliklerinize kadar hissedemiyorsunuz. Bir seyler hep aceleye getirilmis gibi duruyor.
kitapta ozellikle annelik figuruyle kurulan o karmasik bag ve beden algısı uzerinden yapılan vurgular beni en zayıf yerimden yakaladı hayatım boyunca zirveyi ve kusursuzlugu hedeflerken aslında en buyuk darbeyi en yakınından almak veya kendi bedeninle bir turlu barısamamak insanı cok yoran bir surec kitapta anlatılan o sismanlık ve yetersizlik hissi benim icin sadece bir kilo meselesi degil hayata karsı hep bir savunma mekanizması gelistirme zorunlulugu gibi annemle olan iliskimde hissettigim o onaylanma ihtiyacı ile kendi sıgınaklarıma kacısım arasındaki o ince cizgiyi bu sayfalarda gordum.
