Yağmur
@velatyne
kitaplarda kendimden bir iz bulmayı sevıyorum
23 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Bazı kitaplar kütüphanenizde öylece durmaz; sanki odanızın havasını değiştirir, duvarlarınıza o soluk, puslu ve melankolik atmosferi sızdırır. Bakir İntiharlar tam olarak böyle bir deneyim. Bir roman okumuyorsunuz; sanki yıllardır kilitli kalmış, pencereleri sımsıkı örtülü o devasa evin tavan arasına gizlice girmiş ve Lisbon kızlarının ardında bıraktığı toza bulanmış anıları karıştırıyorsunuz.
Jeffrey Eugenides, ölümü bir son olarak değil, bir "kaçış estetiği" olarak önünüze seriyor. Okurken, o kızların yaşadığı evin dışarıdan bakıldığında ne kadar sıradan, içeriden bakıldığında ise ne kadar boğucu ve gizemli olduğunu iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Her sayfada, gençliğin o taze ama bir o kadar da zehirli güzelliğiyle karşılaşıyorsunuz. Sanki bir fotoğrafın en güzel yerinde, ışığın tam kırıldığı o anda donup kalmış gibiler.
Bu kitap size "neden" diye sormuyor; size sadece "bakın" diyor. Mahalledeki erkek çocukların o imkansız, saplantılı ve masum hayranlığı üzerinden; büyümeyi reddeden, dünyayı bir yalan olarak gören ve kendi sessizliğinde boğulan beş kızın hikayesini anlatıyor. Anlatım o kadar zarif, o kadar mesafeli ama bir o kadar da iç yakıcı ki; sayfaları çevirdikçe Lisbon kardeşlerin o puslu dünyasına çekilmemek imkansız hale geliyor.
Bakir İntiharlar, hayatın gürültüsünden yorulanların, kendi içine kapanan o karanlık ama güzel köşeyi arayanların kitabı. Eğer siz de "normal" olanın dışındaki o sisli, loş ve tekinsiz güzelliğin peşindeyseniz; bu kitap sizin için sadece okunacak bir eser değil, ruhunuza bırakılmış bir iz olacak.
Reklam
Ama Gitme, Lavinia, sıradan bir aşk romanı beklentisiyle kapağını aralayanları, kendi karanlık labirentine davet eden bir eser. Elif Öner, okuyucuyu Leyla’nın –ya da onun dünyadaki diğer adıyla Lavinia’nın– zihninin derinliklerine çekiyor.
Kitap, bir yazarın kendi iç dünyasıyla, yarım kalmış bir taslağın arasında gidip gelen, kararsız ve yer yer hırçın bir ruh halini yansıtıyor. Leyla'nın, aşk acısını unutmak için 6.843 mil uzağa gitmesi, sadece bir coğrafya değişimi değil; aynı zamanda "Leyla"dan vazgeçip "Lavinia"ya dönüşme çabası. Yabancı bir barda, "Kurt" ile yollarının kesişmesi ise kurgunun o tekinsiz ve tesadüflere gebe atmosferini başlatıyor.
Okuyucular arasında ikiye bölünen bir kitap bu. Bazıları Leyla’nın o kendine has, bazen güldüren bazen düşündüren iç sesine tutulurken; bazıları anlatımın yoğunluğunu ve karakterin "bunalımlı" hallerini biraz yorucu buluyor. Ancak kitabın asıl gücü, o "zorlama" gibi hissettiren anlarında bile insanın kendi içindeki o bitmemiş hesaplaşmaları tetiklemesinde yatıyor. Leyla ve Baran arasındaki gerilim, Gözde’nin geçmişteki gölgesiyle birleşince, ortaya merak uyandırıcı bir düğüm çıkıyor.
Ama Gitme, Lavinia, "Aşkın kendisinden daha gerçek olan tarafı"nı arayanların, yarım kalmış vedaları fısıltılarla tamamlamaya çalışanların hikayesi. Eğer satır aralarında kendi iç sesinizi bulmaya hazırsanız, bu yolculuğa çıkmaya değer.
Sheridan Le Fanu’nun 1872’de yazdığı bu novella, donemine gore gercekten devrimsel bir iş. Kadın bir vampir karakter yaratmak bile o yıllarda zorken, yazarın bir de lezbiyen bir iliskiyi merkeze alması buyuk cesaret. Kitapta acık bir cinsellik yok yazar bunu yapmak yerine sehveti arzuyu ve o tekinsiz cekimi konusmalar uzerinden vermeyi tercih etmis. Bu da anlatıma daha ince, akıl oyunlarıyla dolu bir derinlik katmıs. Anlatım Laura’nın ağzından, bir gunluk okuyormusuz gibi ilerliyor. Ama dürüst olmak gerekirse, bu hikayeyi kurbanın değil de Carmilla’nın perspektifinden okumayı cok daha fazla isterdim. Kitabın en buyuk eksisi tam olarak bu. Ayrıca her sey cok hızlı olup bitiyor; o meshur gotik havayı, o kasvetli atmosferi tam olarak iliklerinize kadar hissedemiyorsunuz. Bir seyler hep aceleye getirilmis gibi duruyor.
kitapta ozellikle annelik figuruyle kurulan o karmasik bag ve beden algısı uzerinden yapılan vurgular beni en zayıf yerimden yakaladı hayatım boyunca zirveyi ve kusursuzlugu hedeflerken aslında en buyuk darbeyi en yakınından almak veya kendi bedeninle bir turlu barısamamak insanı cok yoran bir surec kitapta anlatılan o sismanlık ve yetersizlik hissi benim icin sadece bir kilo meselesi degil hayata karsı hep bir savunma mekanizması gelistirme zorunlulugu gibi annemle olan iliskimde hissettigim o onaylanma ihtiyacı ile kendi sıgınaklarıma kacısım arasındaki o ince cizgiyi bu sayfalarda gordum.
Bir gün, Bin duygu.Edebiyat
Ben bu kitabı okurken, bir kadının sadece 24 saatini anlatıyor olmalarına rağmen, onun tüm iç dünyasını, düşüncelerini ve duygularını öyle canlı hissettim ki, sanki yanında duruyormuş gibi oldum. Sabah uyandığında yaşadığı küçük rutinler, düşündükleri ve hissettikleri, gün boyunca karşılaştığı insanlar ve olaylar… Hepsi çok gerçekçi ve samimiydi.
Bence en etkileyici olan şey, kadının kendi içsel dünyasının dışarıdan görünmeyen ama onun için çok gerçek olan yönlerini görebilmemdi. Her küçük detay, her duygu bir anlam taşıyor ve onun bireysel yaşamını, seçimlerini ve değerlerini ortaya koyuyor. Ben bunu okurken kendi hayatımı ve başkalarının yaşamlarını daha dikkatli gözlemleyebileceğimi düşündüm.
Özetle, kitap bana şunu gösterdi: Bir insanın günlük yaşamı sadece rutinlerden ibaret değil; her düşünce, her his ve her an, onun kimliğini ve hayatını şekillendiriyor. Kadının 24 saati, aslında hayatın kendisinin küçük ama yoğun bir yansıması gibi hissettirdi bana. 
Stefan Zweig 
Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat
Stefan Zweig Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört SaatBir Kadının Yaşamından Yirmi Dört SaatStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,8bin okunma
Reklam